17 april 2010

Afgelopen dinsdag was het vroeg opstaan om om 6.45 uur opgehaald te worden door een bus die ons rechtstreeks naar ons plaats van bestemming te brengen. Na een korte busrit moesten we overstappen naar de watertaxi die ons in een half uur naar het vasteland bracht. Gelukkig was het die ochtend droog dus dit keer geen nattigheid bij Bocas. Hierna gingen we weer een busje in dat ons in een uur naar de grens bracht. Hier moesten we er vervolgens weer uit om naar de immigratie van Panama en Costa Rica te gaan. Nadat we de stempel van Panama hadden gekregen moesten we via een brug naar Costa Rica lopen. Wel erg leuk om te zien en weer een keer wat anders dan de binnenkomsten op de vliegvelden. Bij de douane van Costa Rica moesten we onze ticket tonen en konden we daarna officieel het land in. Vervolgens konden we onze bus weer in en waren in 3 uur tijd aangkomen in Puerto Viejo de Talamanca waar we nu nog steeds zitten. Na even zoeken hadden we al snel een mooi onderkomen gevonden, dit keer geen hostal meer maar een luxe bungalow voor onszelf met vrij uitzicht. Helemaal top natuurlijk en voor degenen die willen weten waar we nu zitten, we slapen in Escape Caribeno.

Nadat we onze spullen gedropt hadden, gingen we meteen het dorpje in om het te verkennen en het sprak ons meteen aan. Het is een echt surfersdorpje met veel Caribische sfeer, met veel leuke restaurantjes, shopjes en mooie stranden. Aan een kant van het strand is zelfs een zwart strand te vinden. we voelden ons er al meteen thuis. Gelukkig was het hier in ieder geval droog! De volgende dag hebben een fiets gehuurd en zijn we naar manzanillo gefietst, een dorpje dat 13 km zuidelijker ligt met wederom erg mooie stranden. De rit er naar toe was ook erg mooi om te doen, aan beide kanten tropisch regenwoud en verschillende kleine wegen die je de mogelijkheid geven even een kijkje aan het strand te nemen. Elk strand grenst dan ook aan tropisch regenwoud.

In Mazanillo hebben we genoten van de 1e zonuurtjes na een week en hebben uiteraard ook even een onderzoekje gedaan naar het lokale terras. Hierna wilden we weer richting het strand fietsen maar kreeg Nik een lekke band en tja, daar stonden we dan weer. Dit keer geen stier, maar wel lastig om verder te fietsen. Na wat rondvragen en zoeken in het dorpje was er uiteindelijke een lokale bewoner die ons in contact bracht met een vriend van hem die wel de band wilde repareren. Wij zijn daarop met hem mee naar z’n huis gegaan waarna hij vervolgens 1,5 uur bezig is geweest met de band. De buitenband was eigenlijk al op een plek volledig gescheurd waardoor de binnenband makkelijk kapot is gegaan. het gat in de binnenband werd wel gerepareerd maar bleek vervolgens te groot te zijn om te repareren omdat hij na reparatie gelijk weer leegliep. Onze lokale vriend is verolgens weer op z’n fiets gestapt om een nieuwe binnenband te kopen en die erop te leggen. In ieder geval was het allemaal super aardig van hem en zijn we uiteindelijk met nog een andere geleende buitenband weer op pad gegaan met de belofte aan onze vriend de buitenband weer te retourneren. Onze rit ging daarna redelijk soepel, afgezien van de ketting die er bij Chantal 2x keer afliep. Ja, ja topkwaliteit fietsen hier maar we hadden het gered.

Die dag erna zijn we naar het National Park in Cahuita gegaan. Dit park is wat noordelijker gelegen en erg makkelijk toegankelijk vanuit Puerto Viejo. Na een korte busrit zijn we het park ingegaan. Bij de ingang toonde de ranger ons nog een gele slang die op een blad vlakbij de ingang zat. Erg wijs om te zien, ons 1e dier! Toen we verder liepen schoot er in een keer een groene slang voor Nik’s voeten langs waardoor hij er bijna op stapte en tegelijkertijd erg schrok van de slang. De slang was zeker wel een meter lang en misschien nog wel langer. Helaas ging het allemaal zo snel dat we geen kans hadden dit moment op de camera vast te leggen. Hierna liepen we verder het park in en hoorden we in de verte al de brulapen geluid maken, zo mooi om dat te horen! Niet veel later zagen we de 1e aap in een boom en zagen we nog een roofvogel overvliegen met een slang in z’n bek. Daarna zagen we nog een soort wasbeertjes over het pad lopen, overal fel gekleurde krabbetjes in schelpjes en verschillende cappucijnenapen. Kortom veel gezien, we hebben onze uren goed doorgebracht daar. Het pad van het park liep zowel in de jungle als langs het water waar wederom mooie tropische stranden te zien waren. Omdat het zo warm was om te lopen hebben we natuurlijk  ook nog even duik in het water genomen bij een strand en wat is het dan vervolgens wijs om de apen vanuit het water te kunnen zien. Zo op het strand en in de bomen!We moesten wel goed op onze spullen letten omdat het ook vaak genoeg gebeurde dat de apen er met je spullen vandaar gaan. Dit zagen we ook later bij andere mensen gebeuren, grappig om te zien maar niet voor die mensen natuurlijk. Het park was in ieder geval meer dan de moeite waard.

Gisteren zijn we weer naar Manzanillo gegaan, dit keer met de bus en de buitenband in onze hand. In Manzanillo hadden we onze lokale vriend alweer snel gevonden en hebben we de fietsband aan hem kunnen teruggeven.

wordt vervolgd….

19 april 2010

En ja daar zijn we weer, helaas hadden we de laatste keer te weinig internettijd gekocht waardoor we het verhaal niet meer konden afmaken. We waren in Manzanillo gebleven…De rest van de middag hebben we daar op het strand doorgebracht totdat er wat donkere wolken kwamen waar gelukkig uiteindelijk nauwelijks regen uitkwam. We zijn daarna weer met de bus naar Puerto Viejo gegaan om er voor de rest een rustig avondje van te maken omdat er voor de volgende ochtend duiken op het programma stond.

Omdat het duiken alweer even geleden was, besloten we om eerst even een ‘opfriscursus’ te doen wat inhield dat we wat oefeningen in het ondiepe water moesten doen die nodig zijn voor het geval er iets met je masker of mondstuk wat gebeurt en je dan weet wat te doen. Daarna hebben we een duik gedaan vanaf de kant. Helaas hebben we op onze 1e duik niet echt heel veel gezien omdat het zicht slecht was en er vanaf de kant niet veel koraal of vissen te zien zijn. Het was in ieder geval wel een prima duik om weer even in te komen. De rest van die middag hebben we langzaamaanos gedaan net als vandaag en ik moet zeggen dat het ons hier prima afgaat. We hebben trouwens vandaag nog wel weer dieren gezien, op weg naar het strand hebben we 3 luiaarden in een boom gezien.

Ook weer erg gaaf om te zien. Verder zagen we ook nog 5 brulapen en dat allemaal terwijl je naar een strand loopt…

Zoals het er nu naar uitziet, zijn we van plan om de rest van onze tijd in dit dorpje te blijven. We zullen dus niet verder door Costa Rica gaan reizen. Omdat we de afgelopen maanden veel gezien en gedaan hebben, vinden we het nu wel lekker om langer op een plek te blijven en nog even goed uit te rusten. Het dorpje verveelt ons nog niet en we willen nog wat meer duiken, Nik gaat misschien nog even op de surfplank, gaan nog naar een ander park en hopen ook nog een tour te doen waarbij we schilpadden gaan zien die ‘s avonds eieren op het strand gaan leggen. Het laatste is natuurlijk afwachten of het gaat lukken omdat het natuur is en je geen zekerheid hebt ze echt te gaan zien. Kortom, nog genoeg te zien, te doen of gewoon lekker te relaxen! Mochten we het alsnog beu worden hier dan gaan we nog naar een nationaal park in het noorden van het land dat ook aan de Carribische kust zit, ook daar volop dieren en het belangrijkste: schilpadden!

Onze volgende 2 duiken gaan morgen plaatsvinden vanaf een boot en dan zullen we ongetwijfeld meer mooie dingen gaan zien. We hebben er natuurlijk nu al zin in!

23 april 2010

Helaas gingen de volgende dag onze duiken niet door: de boot was kapot en als we wilden konden we wel van de kant duiken. Omdat we de 1e keer dit al hadden gedaan, wilden we dit niet nog een keer doen. De boot zou wel de volgende dag gerepareerd zijn, dus er zat niet anders op dan te wachten tot de volgende dag. We hebben ons die dag natuurlijk wel verder prima vermaakt met een beetje shoppen en daarna hebben het strand ook nog maar eens opgezocht. Uiteraard gingen we de volgende ochtend met veel zin weer naar de duikschool maar werden we ook dit keer weer even teleurgesteld. Dit keer was de boot er niet omdat deze ook gebruikt werd voor het vissen. ‘s Middags zouden we dan wel kunnen duiken. Wederom weer even balen en we vonden het een beetje jammer dat we dit niet eerder te horen hadden gekregen, ook omdat we de avond ervoor al wat rekening mee houden en we ‘s morgens op tijd ervoor opstaan. Uiteindelijk zijn we die middag dan toch gegaan met 2 instructeurs en nog een andere jongen. De 2 duiken waren in ieder geval erg de moeite waard met vele kleuren koraal en vissen. We hebben tijdens het duiken ook nog een rog gezien, een kreeft en 2 scholen vissen. Erg mooi om allemaal te zien! Na het duiken hebben we meteen nog een ochtend ingepland om 2 duiken te doen, die zullen we morgen gaan doen. We gaan dan naar andere plekken waar we onder andere zwart koraal gaan zien, iets dat schijnbaar niet op veel plekken voor komt.

Gisteren hadden we in de planning om weer terug naar Manzanillo te gaan om daar nog een wandeling te doen richting een mooi stukje natuur. Dit is er niet meer van gekomen omdat we in de ochtend hadden besloten om ‘s avonds de tour te gaan doen om schilpadden te gaan bekijken. Het boeken van zo’n tourtje gaat hier niet zo snel. Nadat we het kantoortje hadden gevonden van een organisatie die alleen met lokalen werkt en ecotourisme bevordert, duurde het even tot de dame van het kantoortje alles klaar had. Terwijl het zweet van onze lichamen liep door de warmte daar nam zij alle tijd om ook tussendoor andere klanten te helpen die bijv. wat te kopieren hadden. Want ja, het is een multifunctioneel kantoortje dat wat souveniers verkoopt, kantoorartikelen, water en ook nog een internetshopje was. We waren blij dat we na een uur weer buiten stonden en we later afkoeling op het strand konden vinden.

We werden die avond om 18.30 opgepikt door een auto met privechauffeur. Ja, ja lekker luxe zo. Hier is het trouwens om 18.00 uur al harstikke donker dus onze rit naar Refugio Nacional Gandoca (waar de schilpadden te vinden zijn) verliep in het donker. Na ongeveer 1 uur en 20 minuten rijden waren op de plek van bestemming die bijna tegen de Panamese grens ligt. Hier werden we opgewacht door een gids die ons vervolgens naar het strand bracht en ons veel informatie gaf over de schilpadden. Het hele gebied daar is beschermd en wordt in de gaten gehouden door een grote groep vrijwillegers die ‘s avonds en ‘s nachts de stranden patrouilleren. Alle schilpadden worden in de gaten gehouden en eieren worden opgevangen om ze vervolgens op een veilige plek te laten uitkomen. Iedereen wordt geacht donkere kleding te dragen en camera’s zijn niet toegestaan zodat de dieren niet verstoord kunnen worden.

Nadat we zo’n 10 minuten op het strand waren, hadden we geluk. Er kwam een schilpad uit het water het strand op en wat is dat indrukwekkend om te zien. Eerst moesten we op een afstand blijven totdat de schildpad een plek had gevonden om haar eieren te leggen. Daarna mochten we dichterbij komen en dan zie je pas echt hoe enorm groot het beest is. Deze schilpad was 1.45 meter lang en dit was schijnbaar dan nog een kleine.

dit filmpje konden wij helaas zelf niet maken in het donker ! Nou, wij vonden ‘m in ieder geval al erg groot. Vervolgens hebben we kunnen toekijken hoe het beest bezig was het gat te graven om de eieren in te leggen en konden we ook goed zien hoe de eieren door een vrijwilleger worden opgevangen in een plastic zak. Deze wordt meteen in de kuil gelegd die de schilpad heeft gegraven. De eerste keer legt een schilpad ca. 120 eieren en daarna komt ze na 12 dagen terug om nog meer eieren te leggen, alleen dan niet zoveel. Nadat de schildpad klaar was met eieren leggen konden we zien hoe ze het gat dichtgooide en het hele gebied probeerde te camoufleren. In totaal is ze 2 uur bezig voordat ze weer het water in gaat. Gelukkig hadden we een halfvolle maan en hebben we alles goed kunnen zien alhoewel het af en toe ook best lastig was om in het donker te turen. De gemiddelde leeftijd van de leatherback schildpad (het type dat wij hebben gezien) varieert van 100 tot 150 jaar. Echt ongelooflijk hoe oud ze kunnen worden. Nadat we de schilpad het water hebben zien ingaan was er helaas op dat moment nog geen andere schilpad die ook aan land was gegaan anders waren we daar natuurlijk ook nog even gaan kijken. Tijdens de tijd dat de ene eieren aan het leggen was, kwam er nog wel een andere op het strand maar die keerde ook weer snel om. We zijn in ieder geval erg blij dat we dit hebben kunnen zien omdat we dit altijd al graag een keer wilde zien. In australie was het toen niet gelukt en gelukkig nu wel. Daarnaast hadden we geluk dat er zo snel een schilpad kwam want soms kan het ook 5 uur duren voordat er 1 komt of zelfs helemaal geen! We voegen ‘m weer toe aan de lijst met dieren die we allemaal weer hebben gezien deze reis.

Vandaag was het voor het eerst dat het hier overdag wat regende waardoor we rustig aan hebben gedaan. Morgen gaan we nog 2 duiken maken en voor de rest zien we nog wel wat in de laatste dagen gaan doen. As. dinsdag zullen we in ieder geval de bus gaan nemen naar San Jose waar we ondertussen ook al een hotel hebben geregeld. Eerst gaan we nog even door met genieten van al het moois hier!

oja er zijn natuurlijk ook veel kleine dieren om ons hutje heen te zien !

2 mei 2010

De laatste dagen hebben we nog genoten van de relaxte sfeer en de stranden van Puerto Viejo. Op zaterdagochtend hadden we nog 2 duiken in de planning. Bij de duikschool aangekomen bleek de boot wederom niet aanwezig te zijn, dit was ondertussen de 3e ochtend dat we voor niks bij ze aankwamen. We baalden hier natuurlijk flink van omdat we ook nog met de duikschool hadden afgesproken dat ze ons zouden informeren als de boot ‘s middags zou gaan en dat was dus niet gebeurd. Die middag zouden we nog wel kunnen duiken maar was Nik er ondertussen al klaar mee en is Chantal nog wel gegaan. Helaas waren de duiken minder mooi dan de vorige keer doordat het zicht slecht was en er ook meer golven waren waardoor er meer stroming voelbaar was. Wel was er nog eens schildpadje onder water te zien!

Afgelopen zondag hebben we eerst nog de hele ochtend regen gehad maar trok de lucht ‘s middags weer open waardoor we er nog even op uit konden. Wij zijn toen naar het strand Cocles gegaan waar de surfers volop bezig waren. Op de weg er naar toe zagen we wederom een luiaard, blijft mooi om ze zo te zien! Bij het strand aangekomen waren de golven erg hoog geworden door het slechtere weer en was het dus een superdag voor de prosurfers daar. Het was mooi om te zien hoe vooral de lokalen spectactulaire sprongen (en vallen) op de golven maakten. Zo hadden we surfen nog niet eerder gezien.

Maandag was het weer lekker zonnig en zijn we op tijd naar het strand gegaan om nog even onze laatste stranduurtjes te pakken. Na deze lekkere stranddag was het dan toch echt tijd om afscheid van het strand te nemen en gedag te zeggen tegen de apen, luiaarden en alle krabbetjes die overal te zien zijn. ‘s Avonds moesten we de rugzakken voor de laatste keer inpakken, was toch wel beetje raar. De volgende ochtend wilden we de bus van 9 uur nemen. Toen we bij de plek aankwamen waar de bus zou komen, kwam er meteen iemand naar ons toe die ons aangaf dat we onze tickets moesten wijzigen omdat de bus niet de normale route kon nemen vanwege zware regenval. We zouden een alternatieve route moeten gaan nemen die ipv de normale 4 uur er 6 of 7 uur over zouden doen. Hier waren we natuurlijk niet echt happy mee omdat we ook nog wat in de middag van San Josxe9 wilden zien en het zo niet meer zou lukken. Met ons waren er meer toeristen die het niet zagen zitten en uiteindelijk hebben we met z’n 7en een minibusje kunnen regelen die in ieder geval een stuk snel zou zijn dan de grote bus. De rit verliep in het begin nog redelijk snel maar al snel werd de eg bochtiger en moesten we de bergen in waardoor het wat langzamer ging mede door het vele zware vrachtverkeer. En helaas pindakaas kregen we ook nog pech met de bus door een oververhitte moter.

En daar stonden we dan met z’n allen langs een best drukke smalle weg. Met wat flessen water heeft onze chauffeur uiteindelijk de boel wat kunnen koelen en konden we na 3 kwartier verder. Uiteindelijk waren we na 5 uur in San Josxe9.

In San Josxe9 hadden we redelijk snel ons hotel gevonden, een mooi koloniaal gebouw met hoge bewerkte plafonds. Onze kamer zag er dan ook verder prima uit. Nadat we onze rugzakken hadden neergezet, zijn we nog even de stad ingegaan. De stad zelf vonden we niet echt mooi of bijzonder, weinig mooie gebouwen en geen sfeer. Het weer werkte helaas ook niet mee, na even in de stad te zijn, begon het te regenen. Na een snelle hap zijn we weer tijdig naar het hotel gegaan omdat we maar een korte nacht zouden hebben. Om 4 uur ‘s nachts ging de wekker zodat we op tijd op het vliegveld konden gaan. Nadat we ingecheckt hadden, duurde het nog aardig lang voordat we eindelijk bij de gate konden zijn. De veiligheidscontroles waren aardig streng waarbij zelfs je slippers of schoenen uit moesten. Gelukkig ging de vlucht wel op tijd en waren we om 11.00 uur ‘s lokale tijd in Mexico stad. Onze volgende vlucht zou pas om 21.15 uur gaan en we hadden natuurlijk geen zijn om al die tijd op het vliegveld te moeten doorbrengen. We zijn toen nog de stad ingegaan en zijn naar het historische centrum gegaan. Dit was echt erg mooi om te zien, vele oude mooi onderhouden gebouwen en prachtige kerken.

Hier hebben de hele middag doorgebracht waarbij we natuurlijk ook weer even een paar terrasjes hebben getest. Nik was vooral blij met het laatste terrasje omdat daar de halve finale wedstrijd Barcelona-Milaan werd uitgezonden. Na al dit moois was het dan toch echt tijd om weer naar het vliegveld te gaan om te gaan wachten op onze vlucht naar huis. Ook deze vertrok gelukkig op tijd waardoor we tijdig op Schiphol aankwamen. Nadat we onze rugzakken hadden opgepikt, kochten we de kaartjes voor de trein naar Hoorn en gingen we meteen door naar het perron. Daar aangekomen zag Chantal dat haar zus had gebeld en dus toch maar even terugbellen. En wat bleek: ze was op Schiphol! Het had dan ook echt niet veel gescheeld of we waren op de trein gestapt. In ieder geval een superleuke verrassing en lekker luxe naar huis. Gelukkig was Nederland nog niet veranderd en hebben we meteen genoten van de eerste files bij Amsterdam. Toen we thuis kwamen, was het toch wel weer even raar om je huis binnen te stappen en nu 2 dagen later zijn we alweer een beetje gewend.

Onze reis zit er echt op en wat hebben we genoten. Zoveel gezien en gedaan dat we af en toe het idee hebben dat bijv. Argentinixeb in een andere reis zat. Heel raar. Wat het mooiste is wat we gezien hebben: kunnen we eigenlijk niet aangeven omdat alles zo anders in en eigenlijk niet te vergelijken is. Wat stranden betreft, winnen de San Blas eilanden. Paradise does exist! Nog een statistiekje: we hebben in totaal 100 terrasjes gehad en dat in 90 reisdagen. Een mooi gemiddelde!

Iedereen bedankt voor alle leuke reacties, het was elke keer erg leuk om ze te lezen!

Ciao!

30 maart 2010

Alweer twee dagen in Panama City en ja, de eerste dag was weer ff wennen.

De vlucht van Colombia ging gelukkig vlekkeloos en we waren dan ook snel in ons Hostal Balboa Bay aangekomen. De eerste indruk van de wijk waarin we nu zitten was niet erg positief, zwervers sliepen op straat en voor de rest was alles dicht omdat het zondag was.

Gelukkig gaf maandag al een heel ander beeld van de stad. We zitten niet ver van de winkels af en we kunnen lopend naar downtown en naar de oude stad Casco Viejo. Maandag zijn we eerst op zoek gegaan naar een hostal dat veel info geeft over de eilanden van San Blas. (Dit is dezelfde eilandengroep die we zouden tegenkomen als we de zeiltrip van Colombia hadden genomen) We hadden nog wel geprobeerd om in dat hostal te slapen maar hij was helaas vol. Na ruim een uur zoeken en ondertussen in een internetshop gekeken te hebben, bleek het hostel verhuisd te zijn naar de buurt waar ook wij zitten. Gelukkig was al deze moeite niet voor niets. In het hostel hebben we al snel een boot kunnen regelen om vier nachten (vertrek donderdag 1 april, geen grap) op een prive jacht (bootje) te kunnen slapen. We zullen hier met zijn vieren op zitten samen met de kok en kapitein, helemaal geweldig!! `s Middags hebben we ook gelijk even de was gedaan zodat alles weer schoon is voor de komende weken. `s avonds zijn we samen met onze nieuwe Zweedse vriend naar het oude gedeelte van de stad gelopen. Eerst moesten we een beetje door een shabby buurt lopen om vervolgens in het oude koloniale gedeelte terecht te komen.

Het is een World Unesco Heritage site waarbij nog veel gebouwen gerenoveerd moeten worden maar veel gebouwen zien er al erg mooi uit. Na een korte wandeling konden we niet verder lopen, omdat een gedeelte van het dorp was afgezet ivm de aanwezigheid van de president. Gelukkig konden we de rest wel bezoeken en hebben we ook ons eerste terrasbezoek in Panama City kunnen doen

Vandaag zijn we al weer vroeg op pad gegaan met onze zweed om naar het Panama Canal te gaan. Eerst even moeten afdingen op de taxi natuurlijk. Bij aankomst werden er net schepen in de sluis geloodst. De grote schepen worden voort getrokken door verschillende treintjes die er voor zorgen dat ze niet tegen de kade aankomen. Alles gaat in een hoog tempo net zoals het water van de eene sluis in de andere pompen. Je ziet de boten steeds hoger gaan. De reden dat ze omhoog worden geschut is omdat ze door het gebergte van Panama moeten varen. Aan de kant van het Caribische gebied wordt het waterpeil weer aangepast aan zee niveau. Erg indrukwekkend om het te zien zo op een dinsdagochtend. Morgen hebben we nog een dag in panama city en donderdag zullen we om 4:30 in de ochtend op pad moeten in een 4×4 jeep om een tocht van 3 uur door de jungle te maken richting de haven om de boot te pakken. Weer op weg naar een nieuw paradijs `San Blas`

5 april 2010

En heeft iedereen fijne paasdagen gehad? Voor ons helaas geen eieren zoeken en geen paashaas, maar genoten hebben we zeker op de San Blas eilanden! Het was ‘s morgens om 4.00 uur even vroeg opstaan om vervolgens een uur te moeten wachten omdat de geplande chauffeur niet kwam opdagen. Gelukkig was er al weer snel een nieuwe jeep geregeld en konden we alsnog op pad.

Na een mooie tocht door de bergen in een volledig volgepakte jeep, 9 personen en bagage, kwamen we aan in het haven dorpje Carti. Hier moesten we wat dollars betalen voor de lokale Kuna belasting en om vervolgens met een bootje naar onze boot "Blue Sky" gebracht te worden. Na een korte overtocht werden we door onze Amerikaanse kaptein Breeze en zijn vrouw Debbie aan boord geholpen. Dit stel leeft al meer dan 5 jaar op hun boot in de San Blas archipel en kennen het gebied erg goed. Ook kennen ze veel lokale Kuna’s die op de eilanden leven.

De Kuna bevolking komt oorspronkelijk uit de bergen van Colombia maar is uiteindelijk op de San Blas eilanden terecht gekomen. Ze zijn de baas in dit gebied en er mogen dan ook geen politie of militairen op deze eilanden komen. Ze zeggen dat er rond de 365 eilanden zijn, waarvan het overgrote deel erg klein is en waarbij per eiland er niet meer dan 1 Kuna gezin woont. Er zijn ook een aantal eilanden die erg dicht bevolkt zijn en waarbij iedereen dicht op elkaar woont. Je wil dan ook niet in de buurt van die eilanden zwemmen omdat op het eiland toiletten allemaal boven het water hangen.

Als je een eiland bezoekt moet je je ook eerst melden bij de eigenaar van het eiland en heb vragen of je op zijn eiland mag rond lopen. Dit mag natuurlijk als je hem maar 1 dollar per persoon betaald. Als je een foto wil maken van de mooi traditioneel geklede Kuna vrouwen moet je hiervoor ook 1 dollar betalen. Die dollar voor een foto is ontstaan doordat de Kunavrouwen zichzelf op postkaarten in Panama City zagen staan en de prijs voor de postkaart 1 dollar was. Die prijs hebben ze dus netjes overgenomen.

Na de rondleiding door de boot gingen we al snel op weg naar het eiland Gunboat (alle eilanden groepen hebben verschillende namen) waar we de eerste nacht hebben doorgebracht. Dit was echt al een supermooi eiland om te zien, over zachte hagelwitte stranden en alleen maar palmbomen. In ongeveer 10 minuten had je een rondje op het eiland gemaakt en was je (naast enkele Kuna`s) echt de enige op het eiland en dat was toch wel erg wijs!

Als snel stond (N)ik aan touwen te trekken om de zeilen te hijsen en zat Chantal heerlijk te genieten van het mooie uitzicht. In de loop van de dag kwam er nog een Engelse boot bij ons in de buurt liggen met daarop bekende van onze kapitein. Al snel werd er contact gelegd en zaten we met zijn allen bij ons op de boot te eten en drinken.

De volgende dag gingen we op weg naar de West Lemmons eilanden groep, een kleine 3 uur varen. In de West Lemmons moesten Debbie en Chantal gelijk het water op om wat ruilhandel met een andere boot te doen, wat uien voor wat eieren.

Ook hier weer prachtig mooie eilanden met witte stranden en helder fel blauw/groen water, wederom helemaal top! Hier hebben we ook nog gesnorkeld bij het koraalrif. Er was genoeg te zien aan koraal en vissen, erg leuk om weer koraal te zien omdat dat alweer wat jaartjes geleden was.

In de loop van de middag kwamen er wat meer boten bij de eilanden te liggen en werd er op het eiland gevolleybalt. Sportmensen als we zijn hebben we natuurlijk even meegedaan. Maar gelukkig werd het spel snel onderbroken voor het Happy Hour op het eiland, geweldig. Hier hebben we nog een Nederlands stel ontmoet dat al drie maanden in Panama aan het rondzeilen is. Terug op de boot werd er elke avond werd er een lekkere maaltijd voor ons aan boord gemaakt door Debbie en hebben we de avonden rustig op de boot doorgebracht.

Na de volgende dag ‘s morgens alle berichten van alle boten over de radio te hebben beluisterd, hesen we de zeilen weer om op weg te gaan naar de East Lemmons eilandengroep. Dit is het gebied waar onze boot het meeste ligt. Ze kennen hier de lokale Kuna’s en de omgeving erg goed.

Aan boord hadden we twee kano’s waarmee we naar de eilanden toe konden peddelen. Bij aankomst en het betalen van de dollar kwam mevrouw van het eiland met haar handelswaar aanzetten. De Kuna’s staan bekende om het maken van Mulas. Dit zijn handgestikte kleden met afbeeldingen van beesten of andere tradiotionele afbeeldingen. We wilden er daar wel een paar kopen maar helaas hadden we niet genoeg geld bij ons en moesten (N)ik even op en neer naar de boot peddelen. Chantal vermaakte zich daar wel op het eiland met haar eigen privestrand met lekker water eromheen.

Na dit gedaan te hebben kon de onderhandeling beginnen (dachten we…). Helaasssss, over de prijs viel niet te onderhandelen en moest zelfs Chantal als ervaren inkoopster het ontgelden bij de Kuna’s

Na "al deze activiteiten" hebben nog wat genorkeld rond het eiland en genoten van het enorm witte zand, waarvan we natuurlijk weer wat hebben meegenomen voor thuis. Aan het eind van de dag hebben we op een ander eiland nog jeu de boules gespeeld met Breeze en Debbie.

De volgende ochtend kwam er een houten kano met daarop twee mooi geklede Kuna vrouwen erop en natuurlijk hun spullen om te verkopen. Al snel werd de afspraak gemaakt dat wij naar hun eiland toe zouden gaan om alles op ons gemak te gaan bekijken. Zo gezegd zo gedaan. Voor Chantal hadden we al snel een mooi armbandje gevonden en daarbij nog mooie Mulas die moeders Matthee hopelijk kan veranderen in mooie placemats

Hierna hebben we nog gesnorkkeld langs een heel mooi koraal rif, waarbij we veel verschillende soorten vissen hebben gezien. Duiken mag overigens niet in de San Blas eilanden omdat de Kuna’s dit niet toestaan. Na het snorkelen zijn we nog wat gaan zwemmen en zijn we ‘s middags weer naar een tropisch paradijsje gezwommen en hebben we daar onder het genot van een biertje genoten van al het moois om ons heen. In de namiddag was het tijd om de boot weer gereed te maken voor vertrek naar onze laatste bestemming, het eiland El Porvenir. Dit was ongeveer 2 uur varen van de plek van waar we lagen en het was natuurlijk weer erg mooi. Helaas dit keer geen dolfijn die we wij bij een andere tocht nog wel voorbij hadden zien komen.

Bij aankomst bij Porvenir zijn we in de kleine boot nog naar het eiland gegaan en hebben we het verkend. Op dit eiland is tevens een vliegveldje aanwezig waarop de vliegtuigen uit Panama kunnen aankomen. Naast een paar huizen, hotel en politiebureau is er niet veel te zien op het eiland. Het was wel grappig om zo over de landings-/vertrekbaan van de vliegtuigjes te kunnen lopen. De laatste avond hebben we voor het grootste deel met z’n 2tjes doorgebracht omdat onze Amerikanen al op tijd naar bed gingen. Nadat we daarna de rugzak weer hadden gepakt was het ook voor ons geen late avond omdat we vanmorgen alweer om 6.00 uur op moesten staan. Om 6.30 uur kwam de kleine boot alweer aanvaren om ons naar het vatseland te brengen. Na een snel afscheid van de Breeze en Debbie waren we binnen een half uurtje in Carti. Vanuit hier hebben we weer een jeep genomen die gelukkig dit keer een stuk rustiger was.

We zitten dus op dit moment weer even in Panama City in hetzelfde hostal als vorige week. Nu we ondertussen alweer een paar uur van de boot zijn hebben we allebei moeite om onze hoofden een soort van rustig te houden omdat ze voor ons gevoel nog steeds aan het meedeinzen zijn met het water. Kan je zeggen dat het een raar gevoel is en hopelijk is het over een paar uurtjes weer een beetje normaal. Lezen en typen vallen daarom ook niet mee omdat de lettertjes ook zo nu en dan bewegen.

Morgen gaan we weer weg uit de stad en gaan we het binnenland in richting Boquete. Vanuit daar gaan we o.a. een vulkaan bekijken en nog wat andere dingen. Gelukkig zal het niet zo lang bussen zijn en zullen we redelijk snel op de plek van bestemming zijn.

11 april 2010

Na de volgende dag vroeg opgestaan te zijn, hadden we snel een taxi te pakken die ons naar de busterminal bracht. Daar aangekomen vonden we al snel een bus die een kwartier later zou vertrekken. Op de kaartjes zagen we al relatief hoge stoelnummers staan waarbij ons nog eerst even afvroegen of die wel klopten. In de bus was het al snel duidelijk dat ze helaas klopten en dat we niet veel beenruimte hadden. Als de passagiers voor ons de stoel naar achter zouden klappen zouden we heerlijk geklemd de busrit mogen vervolgen. Gelukkig hadden we voor het eerst deze reis meedenkende passagiers en gingen hun stoelen niet naar achteren. De rit was echter wel ietsie langer dan dat we dachten en met de airco die niet echt helemaal z’n best deed en met het krap zitten, waren we op een gegeven moment blij dat we in David waren aangekomen. In David moesten we nog overstappen naar een volgende bus, dit keer een oude gele schoolbus die je in de VS veel ziet. Dat vervoersmiddel hadden we nog niet gehad, dus die konden we ook gelijk afstrepen met alle hitte en krappe beenruimte erbij. Gelukkig was dit busritje maar 1 uurtje. In Boquete aangekomen hadden we ons hostal al snel gevonden. Dit keer sliepen we in hostal Mamallena, een oud houten gebouw met veel nostalgie. Erg leuk, maar ook een groot nadeel, dunne wandjes! We konden letterlijk alles van onze buren horen en zelfs als ‘s avonds het licht aanging konden we dit door de spleten van de wand zien. Daarnaast hadden we met ons raam ook nog uitzicht op een heel gezellig terras dat tot in de laatste avonduurtjes doorging. Omdat we geen zin hadden om weer onze rugzak in te pakken en een andere plek te zoeken, hadden we besloten om daar toch maar te blijven en oordopjes zijn dan een goed hulpmiddel.

In Boquete zelf hebben we de 1e dag rustig aan gedaan en hebben we het dorpje wat meer verkend. Als je in Boquete aankomt, heb je echt een beetje het idee dat je in Oostenrijk aankomt. Bergachtig met beetje zelfde type huizen als daar. Veel gepensioneerde Amerikanen verhuizen naar Boquete vanwege het aangename klimaat en de mooie omgeving. Die hebben we dan ook genoeg gezien. In de omgeving hebben we nog een mooie wandeling van zo’n 3 uur gemaakt die een goed uitzicht op het dorpje gaf. We hebben op deze dag ook nog bekeken of we de vulkaan konden beklimmen maar dit bleek toch een stukje lastiger dan dat we hoopten. We zouden dan eerst zo’n 3 uur moeten reizen naar het beginpunt van de wandeling en vervolgens nog 6 uur moeten klimmen naar de top. Dit zouden we niet op 1 dag kunnen doen omdat je ook nog je afdaling moet maken van 6 uur. We zouden dan moeten overnachten op de vulkaan maar dit scheen weer erg koud te zijn, dus kortom helaas pindakaas geen vulkaanbeklimming.

De dag erna hebben we nog wel een scooter gehuurd en hebben we de omgeving van Boquete nog beter kunnen zien. Naast Oostenrijk leek het zo nu en dan ook weer de Belgische Ardennen, in ieder geval wel leuk om te zien. Na onze scooterrit hebben we nog een drankje en hapje gedaan en zijn we weer vroeg ons mandje in gegaan om de volgende dag weer door te reizen naar onze volgende bestemming.

En de volgende plek is Bocas del Toro geworden, een eilandengroep ten noorden van Panama. Omdat vliegen relatief goedkoop is in Panama en het dan toch best wat reisuurtjes scheelde, hadden we het vliegtuig genomen. In totaal 25 minuten in de lucht en toen waren we er alweer. Erg lekker zo’n kort reisdagje! In Bocas aangekomen (Isla Colon), zijn we op zoek gegaan naar een onderkomen en die hadden we snel gevonden: Hotel Olas. Een houten gebouw van 2 verdiepingen dat op palen in het water staat met een mooi uitzicht op het water. Het plaatsje zelf doet erg Carribisch aan en heeft een leuke sfeer. Veel gebouwen staan hier op het water en gelukkig is er aan terrasjes geen gebrek .

We hadden al gehoord dat het hier veel regende en helaas is dat nu nog elke dag het geval geweest. Gisterenochtend toen we wakker weden hoorden we al het al aardig plenzen en dan komt het water ook echt met bakken uit de lucht. In het begin van de middag leek het weer wat droger te zijn en besloten we 2 fietsen te huren om naar het mooiste strand van het eiland te gaan: Bocas del Drago. Dit strand ligt op 14 km enkele reis van het dorpje af en dus wij hop in de fietsbenen. De fietsrit was echt supermooi en was af en toe wel hard werken omdat het continu heuvelachtig is en was aardig kracht moesten zetten om naar boven te komen. De rit ging eigenlijk dwars door jungleachtig gebied, dus veel groen en mooie bloemen, planten en bomen. Helaas hebben we het tijdens die rit niet droogegehouden doordat het weer tropisch hard ging regeneen en we na 1,5 uur fietsen doorweekt bij het strand aankwamen. Het strand was niet echt heel groot maar wel mooi om te zien en vast nog mooier als het helder en droog weer zou zijn. Na een stop van 1 uur zijn we weer op de fiets geklommen om de rit weer terug te maken. Onderweg kwamen we nog een stier op de weg tegen die pal op de weg stond. Nadat Nik redelijk dicht bij hem was begon hij met zijn poot over de weg te stampen en keek hij niet echt vriendelijk. We durfden dan ook niet langs hem te gaan omdat we bang waren dat hij ons zou aanvallen. We zijn toen maar even omgekeerd en een stukje teruggegaan, helaas kwam de stier ook onze kant op. Tja, en daar stonden we dan. Het was de enige weg die we konden nemen en we moesten er toch een keertje langs. Na 10 minuten kwamen er nog 2 fietsers die de stier toch ook wel erg groot vonden en er ook niet langs durfden. Het was op zich wel grappig om te zien, alhoewel ik het minder grappig vond dat ik de enige was met een rode fiets… Gelukkig kwam er op een gegeven moment ook een pick up langs en daar hebben we van gebruik gemaakt door er mee langs te rijden.

Vandaag hadden we in de planning om de andere eilanden te bezoeken maar helaas vandaag ook weer voor het overgrote deel van de dag regen. Wel balen natuurlijk omdat we onze dagen hier toch ietsje anders hadden voorgesteld. We kijken morgen het weer nog 1 dag en we hopen dan ieder geval een bootje te nemen naar een baai waar allemaal dolfijnen zijn. Mocht het lekker weer worden, dan willen we ook nog wat mooie stranden bezoeken die op Isla Bastimentos zijn te vinden. Als we naar de voorspellingen kijken, ziet het ernaar uit dat het hier voorlopig blijft regenen. Mocht dat morgen nog zo zijn, dan gaan we de dag erna Panama verlaten en gaan we Costa Rica in. Onze 1e stop daar zal ook aan de Carribische kust zijn met waarschijnlijk dan ook slecht weer. Daarna zullen we richting de Pacific kust gaan waar het wel mooi weer is. We zullen natuurlijk ook nog naar 1 van de vele natuurparken in Costa Rica gaan waar we hopelijk dan nog wat dieren zullen zien.

17 april 2010

Afgelopen maandag leek het erop dat het mooi weer zou gaan zijn op Isla Colon. In de ochtend kwam het zonnetje er zelfs even door. Dus wij op tijd opstaan om met vol goede moed een bootje te regelen zodat we ook eens wat van de andere eilanden konden zien. Zo gezegd, zo gedaan. Na even onderhandeld te hebben met een mannetje hadden we een bootje voor onszelf geregeld zodat we alleen datgene gingen zien wat we wilden en niet vastzaten aan vaste tourstopjes. Onze 1e stop was Dolphin Bay, een baai waar altijd dolfijnen te vinden zijn werd gezegd. Maar dus niet op het moment dat wij er waren. Onze kapitein gaf toen aan dat het tijdstip dat we er toen waren niet het juiste was maar dat dat beter vroeg in de ochtend kon zijn of in de namiddag. Fijn dat hij het toen pas zei, was handiger geweest als hij dat eerder had gezegd zodat we de planning nog hadden kunnen omgooien. Maar goed, na een dik half uur rondgespeurd te hebben, hadden we de moed opgegeven en gingen we door naar een mooie snorkelplek. Het onderwaterleven was erg mooi en kleurrijk om te zien en we zagen dit keer andere dingen dan dat we al eerder hadden gezien. Na het snorkelen was het tijd voor een lunch bij een restaurantje dat op palen in het water stond. Op het menu stond vis en dat smaakte uiteraard prima. Tijdens de lunch begon het helaas ook weer te regenen en niet zo’n beetje ook. Hierdoor zagen we onze volgende stop letterlijk in het water vallen. Nadat we een hele tijd gewacht hadden in de hoop dat de regen zou stoppen, zijn we toch weer de boot ingegaan om het eiland Bastimentos te gaan. Daar was onze volgende stop, Red Frog Beach waar schijnbaar rode kikkertjes te vinden zijn. Na een drijfnatte bootrit kwamen we doorweekt op het eiland aan. Ons bezoek aan het strand was helaas niet anders, na een paar minuten droogte kwam de regen weer met  bakken uit de hemel waardoor we door de regen op het strand liepen. Wel een erg mooi strand om te zien, maar vast nog veel mooier als het droog was geweest. Kikkertjes hebben we niet kunnen vinden en het enige diertje dat Chantal wel leuk vond, was een mier die haar op d’r voet beet. Hierna was het tijd om weer terug naar ons eigen eiland te gaan en zat de boottrip erop. We baalden er natuurlijk wel van dat het wederom zo’n slecht weer was en dit was dan ook voor ons de reden om de Bocas del Toro verder te laten voor wat het was omdat we geen hoop meer hadden op droge dagen. Kortom, de volgende dag hebben we de bus gepakt om op weg te gaan naar het volgende land: Costa Rica!

7 maart 2010

Colombiaaaaaaaa, nieuw land en nieuwe avonturen. Nee, we zijn nog niet door de FARC opgepakt en ook zijn we netjes door de controle gekomen van de douane. Maar we zijn wel erg aan het genieten in Colombia.

De aankomst in Bogota was weer even wennen. We waren nog geen minuut uit de taxi of de eerste bedelaar kwam op ons af. Pas toen wij de ingang van het hostal konden vinden konden we hem lossen. Gelukkig zag het hostal er erg mooi uit met allemaal binnenplaatjes en zelfs een hangmat voor de deur. Het was alleen zo erg rustig dat je bijna geen geluid durfde te maken. Het enige geluid dat je af en toe hoorde was het geluid van een andere gast die op het toillet zat , mooi maar gehorig.

Na overdag een rondje te hebben gelopen in de wijk Candelaria wilde we `s avonds ergens wat gaan eten. We hadden al begrepen dat je dit hier niet te laat moest doen en dat het het best was dat je rond 21:00 wel weer binnen zou zijn. Maar na een paar straten te hebben doorgelopen, konden we nergen een restaurant vinden. Alle restaurantjes die overdag nog open waren, waren nu gesloten. Uiteindelijk kwamen we in een wat luxer restaurant terecht onder in een kerk. Wel lekker eten maar echt gezellig om daar met z`n tweeen te zitten was het niet omdat we daar de enige gasten waren.

Dag twee zijn we naar de buurt Zona Rosa gegaan. Dit is een mooie luxe buurt met allemaal luxe winkels. In deze buurt heb je ook net wat meer mogelijjkheden om lekker op een terras te zitten en een drankje te doen. Chantal had het al snel naar haar zin omdat er een Mango en een Zara zat. We hebben de middag lekker shoppend en op het terras doorgebracht. `s Middags hebben we nog even snel wat culturele dingen gedaan (twee kerkjes bezocht) en `s avond hebben we nog maar een lekkere sushi gegeten.

De volgende dag zijn op de bus gestapt om naar Salento te gaan. Dit is een plaatsje dat in een streek ligt die bekend staat om de koffieplantages en de enorm lange palmbomen. Na 6 uurtjes bussen kwamen we aan in Armenia, vanaf hier zijn we verder gegaan met de taxi. De taxichauffeur begon gelijk al te blazen toen we aangaven dat we naar Salento wilde. Hij gaf aan dat dit wel een uur rijden was, terwijl wij gelezen hadden dat het maar een half uurtje zou zijn. Het was allemaal een beetje onduidelijk, maar na 5 minuten stonden we in een buurtje en liep de chauffeur weg met onze pastpoortnummers en namen?? Na ruim een kwartier kwam hij eindelijk weer te voorschijn met een formulier van een soort ministerie van transport, waarop onze gegevens stonden. Nu werd het ons gelijk duidelijk waarom we een uur onderweg zouden zijn, eerst een half uur administratie en daarna een half uurtje rijden. We hadden geprobeerd om te reserveren in het hostel plantation house maar hadden geen antwoord gekregen.

Toen we aankwamen hadden ze gelukkig nog wel een kamertje waarin we konden slapen. Helaas geen badkamer erbij en de kamer zelf was wel erg klein maar we waren toch blij dat ze plek hadden. De volgende dagkonden we dan van kamer wisselen met eigen badkamer. Beter natuurlijk! In het hostel hadden we al snel contact met een aantal gasten waarvan een Engels stel waarmee we gelijk ‘s avonds mee zijn gaan eten. Het dorpje Salento is echt een erg mooi pitoresk dorpje met allemaal gekleurde huisjes met uiteraard een plaza in het centrum van het dorp. Daarnaast waren er echt enorm veel barretjes te vinden, erg gezellig natuurlijk maar in onze ogen leken het er wat veel. We zijn er later ook achter gekomen dat die barretjes afgeladen vol zijn in de weekenden als alle Colombianen uit de stad naar het dorpje komen en het er daar goed van nemen.

Die volgende ochtend zijn we al op tijd op gestaan om de wandeling te maken in Cocora, de vallei met alle palmbomen.

Het was wederom weer erg mooi om dit allemaal te zien en hebben daarmee ook weer even aan onze conditie gewerkt. In de middag hebben we lekker rustig aan gedaan en hadden we weer aardig wat nieuwe mensen ontmoet waarmee we een gezellige avond hebben gehad.

Omdat de omgeving en het hostal zo relaxt was, hadden we besloten om er nog een dag langer te blijven die we hebben gevuld met een rondleiding op de plantage van de eigenaar van het hostal en nog een mooie wandeling rondom Salento.

Onze volgende plek van bestemming was Medellin waar  we nu nog zitten. Een stad die mooi gelegen is in een vallei met zo’n 2,5 miljoen inwoners. In de stad aangekomen zijn we naar de wijk Poblado gegaan wat de place to be is om er te slapen. Na even zoeken hadden we gelukkig snel een mooi rustig hotelletje gevonden en hebben we daarna meteen even de buurt verkend. Een gezellige buurt met veel leuke terrasjes waar we natuurlijk gelijk even van gebruik hebben gemaakt. De stad voelde in ieder geval gelijk goed. ‘s Avonds zijn we in de wijk naar de Zona Rosa gegaan, de uitgaanswijk en we hebben onze ogen uitgekeken. Wat een uitgaansleven hier, vele barretjes en restaurantjes en allemaal even trendy. Dit hadden we zeker niet verwacht in Colombia maar we hebben ons hier natuurlijk prima vermaakt en Nik heeft natuurlijk zijn ogen uitgekeken naar de mooie natuur die overal te zien was. Bij het barretjes waar we de hele avond hebben gezeten en waar lekkere housemuziek werd gedraaid zijn we ook nog op de foto gezet, erg lachen. Mochten we ‘m nog vinden dan zullen we hier nog de link zetten. In ieder geval hebben we een leuk avondje gehad.

Vandaag zijn we eerst naar PlazaBolivar geweest waar een marktje zou zijn, maar helaas geen marktje maar wel een klassiek concert op het plein. Na al die klassieke klanken zijn we doorgegaan naar de botanische tuinen. Een groot park waar van alles en nog wat te zien is op tropisch plantengebied met zelfs leguanen, schilpadden en eekhoorntjes. Het was net een Vondelpark maar dan anders. Daar hebben we nog sjiek geluncht in een restaurant en zijn we daarna weer richting onze eigen wijk gegaan.

We zullen morgen nog 1 dag hier blijven en vertrekken as. dinsdag met het vliegtuig naar Capurgana, een klein plaatsje aan de kust bij de Panamese grens en daar hebben we in de planning om wat langer te blijven en daar eens goed te gaan genieten van de mooie stranden en daar hebben we natuurlijk ondertussen wel erg veel zin in!

16 maart 2010

Hola, allereerst bedankt voor al jullie leuke sms-jes, mailtjes en berichtjes voor mijn verjaardag! Echt helemaal super! Helaas op mijn verjaardag zelf ze niet kunnen lezen of ontvangen onder doordat er geen bereik was met mijn mobiel en ik ze dus gisteren pas ontving, maar nog steeds leuk natuurlijk!

Eerst nog even terug naar Medellin waar we onze laatste dag doorgebracht hebben in een paar mooie shopping malls. Ze zijn echt megagroot daar en alle grote merken zijn er allemaal te vinden, alle winkels zien er allemaal goed uit en de malls zelf waren aardig leeg toen wij er liepen waarbij je dan meteen afvraagt hoe ze allemaal kunnen bestaan. In ieder geval heb ik er nog wat leuke dingen kunnen kopen waardoor de rugzak weer wat zwaarder is geworden maar heb het er graag voor over. Hebben nog wel geprobeerd om onze rugzakken wat lichter te maken om wat dingen te gaan opsturen naar huis maar dit bleek zo duur te zijn dat we het toch maar hebben gelaten voor wat het was. Nik heeft nog wel een Colombiaan blij gemaakt met 2 shirts die hij toch niet meer nodig had.

De volgende dag was het tijd om de rugzak weer op te doen en naar het vliegveld te gaan. Daar aangekomen kregen we bij het inchecken te horen dat onze rugzakken te zwaar waren omdat we maar 10 kilo per persoon mochten meenemen en de onze rugzakken 17 kilo per stuk wogen. Er werd verteld dat we er rekening mee moesten houden dat maar 1 rugzak mee zou gaan en dat de andere rugzak op de volgende vlucht zou gaan. Hier waren we natuurlijk niet blij mee en er zat niets anders op dan wat dingen over te pakken naar de rugzak die op zeker zou meekomen. Het zag er leuk uit, slippers, zwembroek, tandapasta enz verhuisde van de ene in de andere rugzak en er werd genoeg naar ons gekeken. Alleen toen we ermee bezig waren, kregen we ook nog eens te horen dat ze geen zekerheid konden geven over welke rugzak nu echt zou meegaan en tja, toen zat er niks anders op dan alleen wat basisdingen in onze handbagage te stoppen en dan maar te zien wat er zou aankomen. En zoals het tot nu toe elke keer nog gaat in Colombia, vertrok ook ons vliegtuig met 1 uur vetraging en toen we het vliegtuigje zagen begrepen wel meteen waarom ze de bagage moesten beperken. In totaal konden er zoxb4n 20 passagiers in het vliegtuig en zag het er knus uit. Wij zaten meteen achter de cockpit en konden zo goed zien wat de piloten allemaal voor handelingen moesten doen. De vlucht zelf was erg mooi, omdat het zoxb4n klein vliegtuig was, had je mooi uitzicht over de bergen en de andere landschappen.

In het plaatsje Apartado hadden we een korte tussenlanding en daarna gingen we door naar Capaurgana waarbij de eerste poging tot landen mislukte omdat we nog te hoog zaten en er teveel wind was. Hierdoor moest het vliegtuig nog een rondje doen en hadden we bij de 2e poging een prima landing.

Het vliegveld zelf was erg grappig om te zien en bestond alleen uit een korte landingsstrip en een klein gebouwtje. Hier werden we al opgewacht door Joey, de eigenaar van Cabaxf1a Darius waar we gingen slapen. Met ons was er nog een Amerikaans stel dat er ook naar toe ging.

Met paard en wagen gingen we vervolgens naar onze nieuwe plek die ons meteen aansprak omdat deze zo mooi in de jungle gelegen was. xb4s Avonds was het erg leuk om alle geluiden van de dieren te horen waarbij de kikkers het meeste geluid maakten. Het was net een videospelletje waar je naar luisterde, erg grappig. Met al die geluiden was het natuurlijk ook niet raar dat we wat huisdieren hebben gehad zoals kikkers, torretjes, sprinkhanen, kakkerlakken enz die Nik gelukkig allemaal onze kamer heeft uitgewerkt. Gelukkig konden we wel onder een klamboe slapen anders had ik denk ik niet echt goed kunnen slapen.

Het dorpje zelf is echt heel erg klein, een paar straten met wat huizen, een voetbalveld met wat huizen eromheen, een kleine pier en het strandje. Kortom, ideaal om een paar dagen lekker te relaxen en dat hebben we natuurlijk gedaan. We zijn nog 1 dag  naar een ander dorpje gegaan dat in totaal 1 uur lopen was langs de kust en over 2 kleine bergen heen. Daar aangekomen troffen we een mooi tropisch paradijsje aan met hutjes op het strand.

Het bleek dat deze hutjes gebouwd waren door een Duitser die daar nog steeds de boel runt. Op een andere dag zijn we nog naar een strandje in Panama geweest. Hiervoor moesten we eerst de boot naar het dorpje Sapzurro nemen, vervolgens een hele reeks trappen klimmen waarbij bovenop de berg de grensovergang was waarbij er 2 mannen zaten, 1 van de Colombiaanse douane en 1 van de Panamese. Nadat onze paspoortgegevens genoteerd waren konden we doorlopen naar Panama waar we ook weer een erg mooi strandje zijn tegengekomen.

De andere dagen zijn we in Capurgana zelf gebleven en hebben we daar op het strand gelegen, weliswaar was het niet een wit strand maar wat het er wel prima liggen en zwemmen. Hebben erg moeten afzien daar, haha. Op mijn verjaardag zelf hebben we ook niet echt veel gedaan maar hebben we vooral genoten van al het moois dat daar te vinden is. xb4s Avonds hebben we bij onze Cabaxf1a gegeten waar Joey een heerlijke maaltijd in elkaar had gezet en ik als toetje een stuk cake kreeg met een kaarsje erin. Verder gaf Joy me nog een Colombiaanse poncho die natuurlijk mee naar huis gaat.

Nik heeft daarna nog een kampvuur op het strand gemaakt maar helaas begon het na een half uur te regenen waardoor we moesten afhaken. Afgelopen zondag heeft het de hele ochtens geregend en als het daar regent komt het ook echt met bakken naar beneden. Wat een partij water en elke keer als je denkt het kan niet harder dan gaat het nog harder. Hierdoor voelde het ook meteen weer warmer aan met uiteraard een hoge luchtvochtigheid. Gelukkig werd het xb4s middags wel droger en hebben we toen nog even wat uurtjes op het strand kunnen doorbrengen.

Gisteren was het tijd om afscheid te nemen van het mooie Capurgana en hebben we een lange reisdag gehad. We zijn toen met de boot naar Turbo gegaan, een hobbelige rit van zoxb4n 2 uur. In Turbo aangekomen, wat een druk en vies havenstadje is, hebben we vervolgens een minibus genomen.En wat een rit was dat, op het grootste gedeelte geen asfalt en chauffeur die zijn stuur fanatiek van links naar rechts gooide waardoor we alle kanten op gelingerd werden en door de vele hobbels ook nog eens goed door elkaar werden geschud. Voelde me net een milkshake voor 4 uur lang. Na deze 4 uur hobbelen, kwamen we aan in Monteria en zijn we daar weer op een volgende bus gestapt om nog eens 2 uur te bussen naar Tolu waar we nu zitten. In Tolu aangekomen hebben we nog een laatste vervoermiddel gehad en dat was de fietstaxi waarbij we toch wel een beetje medelijden met het mannetje hadden omdat hij zo hard moest trappen met ons en die zware rugzakken erbij en dan nog eens met die warmte hier. Want ja, warm is het, denk wel dat het meer dan 35 graden is hier.

Omdat we gisteren laat aankwamen hebben we nog niet heel veel van Tolu gezien. Het is in ieder geval wel echt een vakantiebestemming voor de Colombianen die hier allemaal naar toe gaan in het hoogseizoen. Onze 1e indruk is dat het een relaxt rustig dorpje is waarbij de lokale bevolking graag fietst. Autoxb4s zie je hier nauwelijks. Vandaag gaan we het hier nog even wat verder verkennen en misschien dat we morgen een tour naar eilanden maken die hiervoor liggen. Deze schijnen tropische paradijzen te zijn, dus we zijn benieuwd…

27 maart 2010

Alvast even een korte update vanuit Tanganga. Wij hebben ons al aardig aangpast aan de caribische levensstijl, alles rustig aan . In Tolu hebben leuke dagen gehad met als hoogtepunt een tour naar de eilanden voor de kust. Met een volle boot gingen we op pad, maar er moesten nog meer mensen mee dus we moesten met zxb4n allen overstappen op een grotere boot. Toen deze boot eindelijk vol was vol was konden we met ruim een half uur vertraging dan eindelijk vertrekken. Na twee minuten liepen we al vast op de bodem van de haven (ze hadden er even geen rekening gehouden dat het eb was). Na ruim een half uur de stiuatie te hebben bekeken, er vele pogingen waren gedaan om de boot los te duwen met andere passagiers, moesten we met meerderen uitstappen en de boot over het ondiepe gedeelte duwen en ja, toen kwam ie eindelijk los. Toen de boot op open water en we verder konden met de tour, wilde 1 van de 2 motoren niet meer starten. Helaas pindakaas! Hiervoor moesten we weer terug richting Tolu en moest er weer een monteur komen die gelukkig de moter weer snel aan het lopen had. Na ruim 1,5 uur vertraging konden we eindelijk aan de tour beginnen……..

wordt vervolgd………….

29 maart 2010

Na ongeveer 45 minuten kwamen we bij de San Bernardo eilanden aan en hadden we onze eerste stop bij Isla Palma, een mooi eiland met een groot hotel erop. Onze boot legde aan bij de andere kant van het eiland waar een aquarium cq. zoo was. Helaas niet iets dat we wilden zien en dus zat er niets anders op dan te wachten op de steiger tot de andere bezoekers klaar waren met hun bezoek. Het eiland zag er wel erg mooi en tropisch uit met prachtig groen/blauw gekleurd water en koraal. Na de 1e stop passeerden we nog het dichtstbevolkte eiland ter wereld. Schijnbaar wonen er op het eiland dat 1200m2 groot is meer dan 1500 mensen. Dit was erg apart om te zien omdat het hele eiland helemaal volgebouwd was en er geen stukje groen te zien was en dit terwijl er zoveel mooie eilanden omheen te zien zijn. Het overgrote deel van de bevolking leeft daar dan ook van de vis. Hierna kwamen we bij onze volgende stop, ik ben even de naam van het eiland kwijt maar het was echt een tropisch paradijsje om te zien met echte witte stranden en mooi gekleurd water. De lokale bevolking heeft echter het mooie strand aardig bebouwd met restaurantjes en barretjes waardoor er weinig strand over is om lekker op te kunnen genieten. Colombianen vinden dit blijkbaar niet erg omdat ze het belangrijker vinden om hun hapje en hun drankje te hebben. Op dit eiland hebben we een paar uurtjes doorgebracht en vervolgens zijn we weer richting Tolu gegaan om van boord te gaan. Al met al wel leuk om de eilanden gezien te hebben, maar een tour is toch niet helemaal ons ding omdat je met tig andere vakantievierende Colombianen aan boord zit.

Op donderdag 18 maart gingen we door naar onze volgende stop: Cartagena! Dit is een erg mooie stad met een prachtig oud koloniaal centrum met mooi onderhouden gebouwen en balkons. Het oude centrum is omgeven door een dikke stadsmuur en is dus eigenlijk de meest veilige stad in Colombia. Omdat we gehoord hadden dat het mogelijk was om met een zeiltrip vanuit Cartagena naar Panama te varen, hebben we ons de 1e middag gestort op het verkrijgen van meer informatie hierover. Al snel kwamen we uiteindelijk uit bij de haven waar we in contact kwamen met een Fransman die in het bezit was van een mooie grote Katamaran. Die zagen we natuurlijk wel zitten om mee te varen! Hij gaf aan dat hij die maandag of dinsdag erop wel naar Panama zou kunnen varen. Van een kant kwam dit niet echt uit met onze andere plannen maar uiteindelijk hadden we de volgende dag beloten dat het toch wel een unieke ervaring was om te doen en zijn we naar hem teruggegaan om te zeggen dat we de trip wilden maken. Helaas gaf hij toen aan dat wij de enige 2 waren en hij niet met 2 peronen de trip wilde maken en er min. 2 meer nodig waren. Natuurlijk even balen en maar afwachten of we nog 2 anderen tegenkwamen die er interesse in hadden. In de andere dagen hebben we de stad verder verkend, genoten van het heerlijke zwembad in ons hostal Casa Relax en hebben we rustig aan gedaan omdat het echt enorm warm was in de stad. `s Avonds was het overigens wel een prima temperatuurtje waarbij we voornamelijk op een pleintje vlakbij ons hostal hebben gezeten waar genoeg levendigheid was met muziek, films die afgespeeld werden op een muur van een huis, eten en drinken. Genoeg te zien en genoeg mensen om mee te kletsen.

Vorige week zondag zijn we nog naar la Boquilla gegaan, een strandplaats die 7 km ten noorden van Cartagena ligt. Het strand was hier niet echt supermooi om te zien maar toch was het even lekker om uit de stad te zijn. Op de meeste Colombiaanse stranden zie je geen strandbedden net als in NL maar 2 stoeltjes waarover een soort tentje wordt gespannen zodat de Colombianen in de schaduw hun hapje en vooral hun drankje kunnen doen. Nadat we uit deze plaats terug waren, hadden we nog een keer gebeld met de Fransman om te checken of de boot zou gaan maar helaas geen geluk voor ons en hadden we besloten om de trip te laten voor wat het was. We hadden nog wel de mogelijkheid om een andere boot te nemen maar dit was weer een beetje lastig om in te passen in onze andere plannen.

Op maandag zijn we naar het nationaal park Tayrona gegaan dat bekend staat om prachtige stranden en een mooie natuur. Toen we daar aankwamen werden we eerst gecontroleerd door de militaire politie die onze rugzakken nakeek op alcohol en verboden witte poeders. Nadat alles ok was konden we verder het park in waar we het eerste gedeelte nog met een busje in konden. Daarna moesten we 45 minuten lopen met onze zware rugzakken en dit was aardig zwaar en heel veel zweten. Normaal gesproken zou je ook een paard kunnen nemen voor je bagage maar omdat we na 5en aankwamen, gaven de Colombianen aan dat dit niet meer mogelijk was. Wij natuurlijk pissig maar er zat niets anders op dan dus het hele stuk te lopen. We kwamen daarom ook aardig bezweet aan op de plek van onze bestemming. Volgend probleem was dat er geen hutje meer was of tent en daardoor hadden we alleen nog de keuze om te slapen in een hangmat met een klamboe. Dit hebben we uiteindelijk 3 nachten gedaan en ik moet zeggen dat we aardig goed geslapen hebben. De 1e nacht was ff wennnen maar de 2e en de 3e nacht gingen prima. We hadden na de 1e nacht ook kunnen kiezen voor een klein koepeltentje maar eigenlijk vonden we het wel lekker om in de buitenlucht te slapen. Het park zelf bestaat uit vele prachtige stranden, sommigen zijn bezaaid met palmbomen, andere wat kaler met grote rotsen. Omdat de zee gevaarlijke stromingen had, was het op een aantal plekken niet mogelijk om te zwemmen maar gelukkig waren er ook nog een paar plekken die prima waren. Het was er in ieder geval erg mooi en zeker een bezoek waard!

Na ons bezoek in het park zijn we naar onze laatste plek in Colombia gegaan, Taganga. Hier hadden we wel al een onderkomen geregeld, in Casa Divanga. Een mooi hostal met een heerlijk zwembad. Taganga zelf is mooi gelegen in een kleine baai en is een klein dorpje dat erg populair is onder backpackers. Er worden hier veel Spaanse lessen gevolgd of duikcursussen gedaan. Wij zijn zelf niet gaan duiken in Taganga omdat we daar wisselende verhalen over hoorden en we denken dat het mooier is om in Panama te gaan duiken. Het strand Taganga is niet echt top, maar het het heeft wel sfeer en het geeft je wel een echt vakantiegevoel door de muziek die daar gedraaid wordt en de terrasjes die er op het strand te vinden zijn. We hebben het er in ieder geval erg gezellig gehad, mede omdat we daar een aantal mensen tegenkwamen die we al eerder hadden ontmoet. Een avondje zijn we nog op stap geweest en onze laatste avond hebben we in ons hostal zelf doorgebracht waar een bbq met muziek werd gegeven.

De volgende ochtend was het dan echt tijd om het mooie Colombia te verlaten. ‘s Ochtends hadden we een vlucht van Santa Marta naar Bogota en ‘ s middags vlogen we door naar Panama City waar we nu zitten. Colombia is in ieder geval een echte aanrader, een land waar we ons niet een moment onveilig hebben gevoeld en de bevolking super vriendelijk naar je is. Ze zijn blij dat je hun land komt bezoeken. We hebben in ieder geval er volop van genoten!

27 oktober 2009

Afgelopen vrijdag zijn we weer even terug geweest naar Kilroy in Amsterdam, het reisbureau waar we onze wereldticket hadden geregeld. Na een goed advies zijn we ondertussen zover dat we onze tickets geregeld hebben en onze route is bepaald. We beginnen in Buenos Aires in Argentinixeb en vanuit daar vliegen we naar de meest zuidelijke stad, Ushuaia. Vanuit daar gaan we via Patagonixeb over land weer naar het noorden. Na ca. 4 weken zullen we vanuit Buenos Aires naar Colombia vliegen waar we ook weer ongeveer 4 weken zullen rondreizen. Vanuit daar gaan we naar Panama om tenslotte te eindigen in Costa Rica. Wellicht dat we weinig zullen zien van Costa Rica, het zal allemaal een beetje afhangen van wat voor mooie bestemmingen we onderweg tegenkomen. Op sommige plekken zullen we misschien besluiten wat langer te blijven als het ons daar goed bevalt. In ieder geval een mooi vooruitzicht met vertrek op zaterdag 30 januari 2010!

14 januari 2010

Het komt nu echt dichtbij. Nog maar twee weken en dan kunnen we echt onze rugzak weer vol laden. Inmiddels hebben we beiden alle prikken en malariapillen gehaald en hoeven we alleen nog wat spullen en kleding te kopen.

Onze eerste anderhalve week van de reis begint ook al aardig vorm te krijgen. We vliegen via Rome naar Buenos Aires waar we de eerste drie dagen zullen verblijven in een appartementje dat hoort bij het Hostel CarlosGardel in de wijk San Telmo. Wat temperatuur betreft, zal het een aardige overgang zijn. Vanuit al die afgelopen weken hier rond het vriespunt naar ineens naar +30 graden (daar wordt Chantal nu al vrolijk van ).

Na drie dagen tango, historie en hopelijk een voetbalwedstrijdje vliegen we gelijk door naar Ushuaia (het meest zuidelijke puntje van Argentinixeb. Hier zullen we proberen om een goedkope lastminute ticket te bemachtigen voor een cruise naar Antartica. Eigenlijk gaan we er al vanuit dat dit ons niet gaat lukken omdat zo’n trip aardig prijzig kan zijn, het hoogseizoen is en alles mutje vol zit. Dit hebben we al gemerkt toen we enkele weken geleden een hostal probeerden te reserveren en er al verschillenden al waren volgeboekt. Het is ons uiteindelijk wel gelukt om een mooi onderkomen te reserveren in het hostal Yakush.

Er vanuit gaande dat Antartica hem niet gaat worden, zullen we hier in de omgeving 1 of meerdere dagtochten maken, om vervolgens na 5 nachten weer per vliegtuig te vertrekken richting El Calafate. Vanaf hier kunnen we ook verschillende trekkingen doen waarvan het hoogtepunt een gletser (Perito Morenogletsjer) moet zijn die je continu hoort en ziet bewegen. Hier zullen we ongeveer 4 dagen doorbrengen in Las Cabanitas. Vanaf hier hebben we het plan om Argentinixeb over te steken naar het schiereiland Valdes aan de oostkust. Hier denken we erover om een auto te gaan huren om verder rond te gaan rijden. Volgens de verhalen moet je hier Orca’s, walvissen en ander dieren kunnen spotten.

Tot zo ver hebben we al een aardige planning. Voor de rest zullen we het laten afhangen of we nog tijd genoeg hebben om te vliegen naar Mendoza (om lekkere wijnen te proeven) en om vervolgens per vliegtuig of auto naar de watervallen van Iguazu te gaan. Pff, als we het zo aan het typen zijn, krijgen we al erg veel zin.

29 januari 2010

Onze laatste werkdagen zitten erop en we zijn de laatste 2 dagen bezig geweest met de laatste voorbereidingen en daar kan je nog best druk mee zijn. Vandaag hebben we natuurlijk ook onze rugzakken gepakt en ondertussen zit bijna alles erin. Moesten bij het wel weer even goed nadenken hoe we dat toen tijdens onze reis ook alweer deden…toen ging het inpakken een stuk sneller en wisten we precies hoe we het beste alles erin konden doen. Gelukkig mogen we de komende tijd nog veel oefenen en zal het straks veel makkelijker gaan. Morgen hebben we nog even de tijd om nog wat dingen te doen en dan is het tijd om richting Schiphol te gaan. Als de vlucht op tijd vertrekt, zitten we om 18.30 uur in het vliegtuig en komen we de volgende ochtend rond 8.00 uur lokale tijd aan en kunnen we meteen de hele zondag van het mooie Buenos Aires genieten.

Jullie bedankt voor alle wensen! We vinden het natuurlijk harstikke leuk dat jullie onze site gaan volgen. Wij gaan in ieder geval onze best doen om er weer wat mooie verhalen op te zetten!

2 februari 2010

De kop is er af, we gaan alweer onze derde dag Buenos Aires beleven. Tot zover is alles erg vlot verlopen, de vlucht via Rome en daarna door naar Argentinie ging super. Helaas niet veel van het vliegveld van Rome gezien. Onder begleiding van een mevrouw van Alitalia moesten we rennend de hele luchthaven over om op tijd onze aansluiting te halen. Zij op hakjes en wij op sneakers en toch was het voor ons nog aardig doorstappen. In Buenos Aires aangekomen hebben we samen met een Duits stel een taxi naar het centrum gepakt.

Het eerste dat ons opviel waren de hoeveelheid oude Peugots op de weg en dat niemand erg rijbaan vast is (dat gaat het nog spannend voor ons maken als we later misschien een auto gaan huren). Aangekomen bij het hostel kregen we gelijk onze sleutel en konden we, in het gebouw tegenover het hostel, ons appartement in. Het gebouw ziet er aan de buitenkant niet echt uit, maar ons appartement zelf is echt helemaal top. Mooi visgraat houten vloer en gewoon even groot als ons appartement in Amsterdam (ben bang dat we deze luxe niet vast gaan houden gedurende de hele reis).

Zondag zijn we gelijk naar de antiekmarkt van San Telmo gegaan (dit is ook de wijk waar we slapen). Echt erg leuk om te zien hoe iedereen op straat bezig is. De een is de tango aan het dansen de ander speelt met een heel live orkest de tango en de ander staat er naar te kijken (wij dus). Heerlijk om zo op de dag van terras naar terras te slenteren en te genieten (het lokale bier smaakt best ).

Maandag zijn we te voet het hele centrum doorgetrokken. Beginnend in San Telmo door naar Micro centre via Recoleta om uiteindelijk in Palermo te eindigen. Elke gedeelte van de stad heeft echt een eigen identiteit. San Telmo gezellig beetje vervallen maar wel het echte oude authentiek Buenos Aires, Micro Centre een druk winkelgebied en Recoleta, vooral de moeite waard om de begraafplaats, waar Evita Peron en vele anderen liggen, te bezoeken. Erg indrukwekkend om daar al die enorme graven te zien. Uiteindelijk kwamen we aan in de wijk Palermo waar echt de hippe winkeltjes en terrasjes te vinden zijn. Helaas zaten we er beiden aardig doorheen van de enorme wandeling in een zonnige temperatuur van 33 graden dat we al snel weer besloten om met de taxi terug te gaan. xb4s Avonds zijn we nog een happie wezen doen bij ons in de straat om vervolgens lekker te gaan slapen.

3 februari 2010

Hola, hier zijn we weer en dit keer zitten we alweer in het meest zuidelijke puntje van Argentinixeb, in Ushuaia. Gisteren hebben we nog een prima dag in Buenos Aires gehad met helaas wel af en toe een flinke plensbui. We hebben nog een aardige wandeling door de stad gemaakt waarbij mijn (C.) voeten helaas wel steeds pijnlijker werden door de blaren die ik de dag ervoor al had opgelopen door mijn slippers en daarnaast wilden de benen ook niet echt meer maar gelukkig was ik niet de enige die daar last van had.xb4s Avonds daarom weer wat in onze eigen buurt gegeten en toen op tijd naar bed omdat we vandaag een vroege vlucht hadden.

En vanmorgen stond het dan ook in Buenos Aires keihard te plensen waardoor de vlucht met 1,5 uur werd vertraagd maar we gelukkig nog wel lekker op tijd in Ushaia waren. En wat een andere wereld hier. Het ziet er echt waanzinnig uit, een dorpje aan het water met rondom bergen en besneeuwde bergtoppen. Toen we aankwamen was de temperatuur 6 graden met af en toe een zonnetje. Dat is dan wel weer even schakelen zo vanuit het warme noorden. Nik vindt het weer lekker die temperatuur en ik moet nog ff wennen.

We zitten in een prima hostel dat lekker centraal ligt. Vanmiddag hebben we meteen de plaats verkend en zijn we bij wat reisburootjes binnengestapt om te informeren naar trips naar Antartica. Er zijn wel wat last minutes te vinden alleen niet echt voor een last minute prijs die natuurlijk altijd weer hoger ligt dan dat we gehoopt hadden. Omdat een 1e trip (die duurt dan 11 dgn) pas op de 8e zou vertrekken zouden we ook nog het een en ander moeten opschuiven in ons reisschema en zijn we nog aan het kijken of dat allemaal een beetje gunstig zou kunnen uitkomen. Dus wordt nog vervolgd…

Voor de rest lijkt het hier wel een beetje op een wintersportdorp, erg grappig om te zien. En ook hier komt de regen al een paar uur met bakken uit de lucht. Het voordeel dat wij hier hebben, is in ieder geval dat het niet ijzelt en we alleen erg nat worden. De komende dagen zullen we ons hier in ieder geval wel vermaken, er is genoeg te zien en te doen.

10 februari 2010

We zijn alweer een week verder sinds ons laatste bericht en we hebben alweer veel gezien en gedaan. Helaas is het geen Antartica geworden. Het bleek dat je bij een boeking op de wachtlijst kon worden geplaatst en je maar moest afwachten of het wel of niet door zou kunnen gaan. Hierdoor konden we niet echt verder plannen en hebben we besloten om hier dus niet op te gokken. De 1e volledige dag in Ushauaia met mooi weer hebben we wel een zeiltrip ondernomen om op de xb4Beagle Channelxb4 te varen. Nadat we ons goed ingepakt hadden en we ook nog waterbestendige kleding aan boord hadden gekregen was het tijd om te varen. Door de harde wind was de gevoelstemperatuur al snel rond of onder het vriespunt en was het af en toe aardig koud. We hebben een korte stop gemaakt op eiland xb4Hxb4 en hebben daar rond gewandeld om wat bijzondere plantsoorten en vogels te zien. Daarna zijn we doorgevaren naar een eiland waar de zeeleeuwen te zien waren. Was erg wijs om al die beesten te zien. Daarna was het tijd om terug te zeilen naar Ushuaia en dat was aardig afzien. De wind was ondertussen steviger geworden waardoor de golven ook hoger waren en we regelmatig een lading water over ons heen kregen met als resultaat een zeiknatte spijkerbroek en natte voeten.   

De volgende dag zijn we naar de gletsjer xb4Martialxb4gegaan. We hebben ons eerst met een busje naar boven laten brengen en vervolgens zijn we nog in een stoeltjesski-lift verder naar boven gegaan. Toch nog even dat wintersportgevoel. Vanaf het eindpunt van de lift zijn we verder naar boven gelopen met een waanzinnig mooi uitzicht op Ushuaia. Het was af en toe wel even op adem komen vanwege het hoogteverschil. Via de gletsjer zijn we vervolgens naar beneden gelopen via een skipiste en een stuk weg. Een mooie wandeling waardoor we weer even wat aan onze conditie hebben gedaan.

Op de laatste dag in Ushuaia hadden we nog een trip naar Haberton geboekt om naar een eiland te gaan met allemaal pinguxefns. Eerst was het 1,5 uur in een bus zitten waarna we vervolgens met een boot naar het eiland zijn gegaan. Op het eiland zelf waren echt duizenden pinguxefns te zien, echt helemaal leuk om die beesten zo dichtbij te zien. Op het eiland hadden we ongeveer 1 uur waarbij we ook naar de nesten zijn gegaan en allemaal jonge diertjes hebben gezien. De beesten waren echt op een paar centimeter afstand te bewonderen, echt heel bijzonder. Zo dichtbij maken we ze denk ik niet meer mee.

Afgelopen zondag was het tijd om Ushuaia te verlaten. Ondanks dat het Antartica niet is geworden, vonden we het wel een plaats die de moeite waard was om te bezoeken. Het blijft een bijzonder gevoel daar om te weten dat Antartica zich op 1000 kilomter afstand bevindt, zo dichtbij en toch zover weg… Van Ushuaia zijn we met het vliegtuig naar El Calafate gegaan, een vlucht van zoxb4n 1,5 uur. In Calafate aangekomen zijn we naar ons volgende onderkomen gegaan. Hier hadden we een xb4Cabaxf1itaxb4geboekt, een klein driekhoekvormig huisje wat een beneden en een boven had in de punt. Op de bovenverdieping was een 2-persoonsbed te vinden, erg knus ingericht allemaal. Dit huisje staat in de tuin bij een vriendelijke familie die er alles aan deed om je snel thuis te laten voelen.

Na de 1e middag wikken en wegen wat te doen in El Calafate hadden we eindelijk een plan gemaakt om in ieder geval de gletsjes Petito Moreno te gaan bekijken en vervolgens nog naar El Chalten te gaan om daar voor 2 dagen trekkings te gaan doen. Hierna was het plan om op donderdag door te vliegen naar Puerto Madryn. Maar zoals het vaak gaat met planningen, ze lopen altijd anders dan je denkt. Eerst wilden we een vlucht boeken voor de donderdag zodat die alvast stond. Helaas bleek die vlucht extreem duur te zijn op donderdag en konden we op woensdag voor de helft goedkoper vliegen. Aangezien de vrijdag niet beschikbaar was hebben we voor de woensdag gekozen en hebben ons schema teruggebracht naar 2 dagen. Aangezien het afgelopen maandag hier zowaar 20 graden was, hebben we die dag ingepland voor El Chalten. dit dorpje bevindt zich in een nationaal park waar allemaal gletsjers en hoge bergen te bewonderen zijn. Vanuit dit dorp kun je verschillende mooie trekkings doen waarbij je ook nog een mogelijkheid hebt om op campingsites te slapen. Wij hadden ervoor gekozen om een trekking van een dag te doen. Eerst gingen we met de bus naar El Chalten, een tochtje van ca. 3 uur. Nadat we in El Chalten waren aangekomen, zijn we meteen aan de wandel gegaan en hadden we gekozen voor een trekking van 6 uur in totaal, 3 uur heen en 3 uur terug. De wandeling was echt erg mooi en af en toe nog best pittig, maar gelukkig was het weer al die tijd goed totdat we in de buurt van de gletsjer en het meertje kwamen dat het eindpunt was. Zoxb4n 20 minuten voor aankomst begon het al te spetteren en tegen de tijd dat we aankwamen was de wind stevig aangetrokken en regende het aardig hard. Hierdoor was er dus ook nauwelijks zicht op de bergen en was het rondom de gletsjer ook bewolkt. Kortom, geen zicht en geen mogelijkheid om daar even rustig op adem te komen. Ze zeggen hier dat je op 1 dag 4 seizoenen kunt hebben, nou dat klopt! Erg jammer dat we niet datgeen te zien kregen waarop we gehoopt hadden en dat na 3 uur lopen… Na snel een broodje te hebben gegeten en even uit de wind achter een stapel stenen te hebben gezeten, zijn maar snel omgedraaid en aan onze wandeling terug begonnen.

Gelukkig volgde de regenbui ons en hebben we voor een groot gedeelte in de regen terug gelopen. Het laatste deel was gelukkig wel weer even droog en waren we uiteindelijk blij dat we weer in Chalten waren aangekomen. Onze voeten en benen wilden toen ook niet echt meer en dat was ook niet zo gek toen we erachter kwamen dat we 22 km in totaal hadden gelopen. We konden in ieder geval trots zijn op onszelf!

De volgende dag hadden we een trip gepland naar de gletsjer Moreno. De wekker ging wederom erg vroeg af om op tijd de bus te nemen. Helaas regende het al een hele tijd in El Calafate en hoopten we op mooier weer bij de gletsjer.  De gletsjer ligt op zoxb4n 1,5 uur rijden van El Calafate en jawel, ook daar regen en wederom een hele harde wind. Daar aangekomen hadden we een dejxe0 vu van de dag ervoor. Op een of andere manier mogen we gletsjers niet met helder weer zien. De ponchoxb4s moesten aan om onszelf nog eniszins droog te kunnen houden. De gletsjer zelf is erg imposant. Het schijnt een totale breedte van zoxb4n 2,5 km te hebben met een gemiddeldde hoogte van 6o meter.Hij is de hele tijd in beweging waardoor je xb4m regelmatig hoort kraken en je regelmatig brokken ijs ziet afvallen van de gletsjer. Het geluid en het zicht is nauwelijks te beschrijven, erg indrukwekkend. We hadden gehoopt om uren op een van de platformen te kunnen zitten om de gletsjes continu te kunnen bekijken. Door het slechte weer was dit echter niet echt mogelijk.

We zijn nog wel met een boot dichtbij de gletsjer geweest, nog indrukwekkender om xb4m zo dichtbij te kunnen bekijken! Het is jammer dat we de zon er niet bij hebben gehad, de kleuren en het zicht waren dan ongetwijfeld nog veel mooier om te zien maar we zijn uiteraard wel blij dat we xb4m gezien hebben. xb4s Avonds zijn we met de bus teruggegaan en hebben we een restaurantje opgezocht om te genieten van een lekker stukje lomo en goed flesje wijn.

Vandaag is onze laatste dag in Calafate. We hebben ondertussen al uitgecheckt en doen vandaag even rustig aan. Gelukkig schijnt vandaag de zon en hebben we al even genoten van het terras bij zoxb4n 10 graden. El Calafate lijkt overigens ook wel op een wintersportdorp, alles is netjes aangelegd en het stikt hier van de toeristen. Hier is het hoogseizoen duidelijk merkbaar. Vanavond om 20.30 uur gaat onze vlucht naar Trelew waar we op het vliegveld worden opgewacht door iemand van het hostal waar we al gereserveerd hebben. Deze vlucht is ook zoxb4n 1,5 uur vliegen dus we verwachten rond 23.00 uur uiteindelijk in het hostal te zijn. Voor morgen staat er ook al een trip gepland. Om 7.15 uur in de ochtend moeten we klaarstaan om naar Peninsula Valdes te gaan waar we veel dieren hopen te zien: o.a. zeeleeuwen, dolfijnen en hopelijk Orcaxb4s. Ze noemen het hier ook wel de Galapagos dus we zijn erg benieuwd en hebben er zin in.

Fotoxb4s en flimpjes uploaden gaat hier helaas erg lastig dus vandaar dat we er nog niet zoveel op hebben kunnen zetten. We hopen dat het straks wat beter gaat. We hebben in ieder geval genoeg mooie plaatjes om jullie te laten zien.

15 februari 2010

Tja soms denk je de dingen allemaal goed geregeld te hebben en dan loopt het allemaal weer anders. We waren van plan om naar de volgende plaats te vliegen, ware het niet dat tien minuten voor het instappen van het vliegtuig we het bericht kregen dat de stop op Trelew niet gemaakt kon worden ivm de weersomstandigheden en het vliegveld daardoor gesloten was. In plaats daarvan zouden we moeten doorvliegen naar Buenos Aires ?? Helaas was dit de enige mogelijkheid, we kregen wel een hotelovernachting aangeboden en ook zouden we de volgende ochtend weer op een ander vliegtuig gezet worden richting Trelew. Dit alles hield in dat we rond 1.15 uurxb4s nachts aankwamen in ons hotel in Buenos Aires en 4 uurtjes later om 5:00 weer moesten opstaan om weer naar het vliegveld te gaan .

Na dit alles kwamen we de volgende dag aan Trelew en hebben de bus genomen naar Puerto Madryn waar we werden afgezet bij ons hostel El Retorno. De geplande tour hebben we een dagje moeten uitstellen, wat als gevolg had dat we een lekkere strandmiddag hadden in Puerto Madryn. Wij kunnen zeggen dat er zijn vervelendere plekken om even bij te komen.

Na deze lekkere dag hadden we voor de volgende dag een tour geboekt om het schiereiland Valdes te bekijken. In een busje werden we hele hele eiland over gereden (totaal zoxb4n 450 km) waar we op verschillende stops allemaal beesten zagen. Het meeste keken we uit naar Punta Norte, hier zitten verschillende groepen zeeleeuwen met hun jongen en ook zwemmen daar Orcaxb4s die die jongen zeeleeuwen willen opeten.

Om dit te kunnen meemaken moet je naast heel veel geluk hebben ook nog rekening houden met het getij. Helaas hadden we door de tour maar een uurtje op deze plek en hebben dan ook geen Orcaxb4s gezien. Na het bezoek aan Punta Norte zijn we nog op twee andere plekken gestopt om pinguins en zeeolifanten te zien. Erg mooi om al die beesten in het wild te zien. Al moet ik zeggen dat er in die zeeolifanten niet heel veel beweging zat.

Na al dit moois zijn we weer terug gegaan naar de hostel waar we veel verschillende mensen hebben ontmoet. Een braziliaan uit Sao Poalo, een jong stel uit Chilli en uit Zweden, twee Duitse gasten, een Argentijn uit de wijk Boca (gelijk even info gevraagd voor het wedstrijd schema van de voetbalclub Boca Jr. !!) en dan nog het stel waar het Hostel van is. Erg gezellig zo allemaal en iedereen is info aan het uitwisselen over wie waar is geweest en wie waar en hoe er naar toe gaat.

Voor de volgende dag hadden we een trip geboekt om dolfijnen te gaan kijken. Er zitten hier kleine dolfijnen die je vanuit een zodiac boot van dichtbij kan bekijken. Maarrrr helaas, door te veel wind ging de trip niet door. Tja wat moet je dan…… strandbedje uit de wind voor een strandtentje waar ze lekker muziek draaide (geen DJ Ladiges maar wel Armin van Buuren) was de oplossing. Op het strand waren de argentijnen allemaal druk bezig met volleybal en een soort jeu de boulles (maar dan met platte schijven). Na deze mooie dag hebben we nog wat biertjes gedronken met de hostelgasten.

Voor de zondag zijn we met een huurauto opnieuw naar Punta Norte gereden. We wilde nog een laatste poging wagen om de Orcaxb4s te zien. Advies ingewonnen wat de beste tijd is om ze te zien, broodjes en drinken mee. Na ruim vier uur wachten en nadat alle zeeleeuwen lagen te slapen zijn we maar weer hostelwaarts gegaan zonder een orca te zien. Helaas! Zo blijven er wel nog mooie redenen over om hier een keer terug te komen. Voor de rest hebben we wel veel besten gezien op het schiereiland, een soort lama, kleine gordeldiertjes een vos, struisvogels en veel schapen. Kortom het was zeker de moeite waard voor een bezoek.

Net hebben we ons uitgecheckt bij het hostel omdat we weer verder gaan reizen. We hebben weer van alles geregeld en zouden, als alles goed gaat, vanavond in Salta moeten zitten. Hier hebben we een kamer in het Residencial Balcarce geboekt. Om daar te komen gaan we weer vliegen, via Buenos Aires naar Salta. Het plan is om daar een week de omgeving te gaan bekijken en hopelijk nog wat van het lokale carnaval mee te pakken. Wat we van de andere reizigers hebben gehoord is het in het noorden op dit moment erg warm en vochtig!

27 februari 2010

Het heeft even geduurd maar hier zijn we dan weer. We hebben vandaag de berichten van Chili op het nieuws gezien en gelezen en met ons is in ieder geval alles goed. We zitten ondertussen alweer in Buenos Aires en we hebben hier verder niks van de aardbeving gevoeld alhoewel het nieuws wel aangeeft dat er ook hier en o.a. in Salta trillingen zijn waargenomen.

Om terug te gaan naar Salta vorige week…Onze vlucht via Buenos Aires was verder goed gegaan. De aansluiting verliep gelukkig dit keer vlekkeloos waardoor we op xb4s avonds op geplande tijd aankwamen. Op het vliegveld een taxi genomen en op naar het hostel. Dit keer hadden we het echter wat minder goed met het hostel getroffen. We konden letterlijk alle geluiden van onze buren in de kamer ernaast horen met als gevolg dat we precies wisten wanneer er winderigheid in de badkamer was of als er gedoucht werd en de knop van de kraan viel. Daarnaast sliepen we in een xb4ingewerktxb4 te klein bed waardoor we elkaar de hele nacht goed wakker hebben gehouden. Kortom na een k-nacht was het besluit snel genomen om een andere slaapplek te zoeken. Die hadden we dan ook snel gevonden en binnen een half uur na het opstaan stonden we al in een ander hostel met gelukkig een groot bed en een goede badkamer zonder burengeluiden. Daarna zijn we de stad Salta gaan verkennen. Echt een supermooie koloniale stad met veel mooie oude gebouwen en een heerlijke zuid amerikaanse sfeer. We hebben toen meteen een aantal autoverhuurbedrijven opgezocht om een goede deal te vinden voor het een week auto huren. Ook hebben we toen meteen onze bustickets naar Iguazu geregeld en onze vlucht van Iguazu naar Buenos Aires. Kortom, we waren lekker druk om alles geregeld te krijgen. We hebben natuurlijk ook nog genoeg van Salta gezien en zijn nog met een kabelbaan naar boven gegaan waar een mooi uitzicht was over de stad (en een goed terras!) . xb4s Avonds was er ook genoeg te doen in de stad en was er een podium met optredens van zangers en dansers. Erg leuk om te zien. De volgende ochtend zijn we nog naar het archeologische museum gegaan waar mummies te zien zijn van 3 kinderen die in het Andesgebergte op een hoogte van ca. 6300 meter gevonden zijn. In de Inca tijd werden kinderen schijnbaar geofferd aan de berg om voorspoed, geluk e.d. te krijgen. Per keer wordt een kind getoond in het museum en zijn de andere kinderen via fotoxb4s te zien. Heel apart om te zien hoe ze intact zijn gebleven in al die jaren en tegelijkertijd ook wel een beetje luguber en toch ook indrukwekkend doordat je een beter beeld over de vroegere cultuur krijgt.

Na ons bezoek aan het museum hebben we onze huurauto opgehaald, een mooie zilverkleurige chevrolet waarmee we de komende 7 dagen zijn gaan rondrijden. Onze 1e bestemming was Cafayate, een dorpje dat zoxb4n 200km te zuiden van Salta ligt en dat bekend staat om alle wijngaarden en bodegaxb4s die in de omgeving te vinden zijn. De weg er naar toe was echt supermooi. Ze noemen het ook wel de xb4wijnroutexb4 en je komt door mooie roodkleurige gebergten waarbij je elke keer denkt xb4Het kan niet mooierxb4en dan verandert het landschap nog meer met mooie plaatjes. Kortom, super om doorheen te rijden. Aangekomen in Cafayate hadden we al snel een mooi onderkomen gevonden met ons eigen terras en uitzicht op de bergen met zwembadje in de tuin. Heel vervelend! Het dorpje zelf was klein en wel sfeervol ondanks dat het ook wel een beetje toeristisch is. xb4s Avonds was er ook genoeg te doen, optredens door een lokaal carnavalsgroepje en ook op andere plekken werd genoeg gezongen en gedanst. Chantal is deze dansen al volop aan het oefenen, dus Pol je kan deze zomer wat verwachten van Chantal .

De volgende dag hebben we rustig aan gedaan en hebben we nog lekker even bij het zwembad gelegen en zijn wexb4s middags nog naar een wijnhuis gegaan waar we een rondleiding en een proeverij. Vooral dat laatste beviel prima! De dag erna zijn we de auto weer ingestapt om de route te vervolgen naar het dorpje Cachi. Dit keer was de weg een stuk slechter en was er geen asfalt meer maar gravel. Afgezien van de weg was de omgeving wel weer waanzinnig mooi, weer anders dan de weg naar Cafayate maar zeker zo indrukwekkend.

In Cachi aangekomen hadden we ook weer snel een goede slaapplek gevonden en wederom met zwembad. Dus daar hebben we natuurlijk wel weer even gebruik van gemaakt. Het dorpje Cachi ligt op ca. 2300 meter hoogte en dat merkten we wel even met lopen. Het plaatsje zelf was klein en leuk om te zien met koloniale invloeden. xb4s Avonds hebben we de lokale bar opgezocht voor een lekker drankje en hapje. Omdat je Cachi in een middag wel hebt gezien, zijn we de volgende dag weer verder gaan rijden om nu naar de regio te noorden van Salta te gaan. Hiervoor moesten we eerst nog wel verder de hoogte in om tot zoxb4n 3300 meter te komen om vervolgens weer een heel stuk naar beneden te gaan, door Salta te gaan en vervolgens nog verder noordelijker te gaan. Hier passeerden we de xa8Quebrada de Humahuacaxa8, een prachtig gebergte dat erom bekend staat vele kleuren te tonen en dat was goed te zien. Onze uiteindelijke bestemming was Humahuaca, een dorpje dat op zoxb4n 3000 meter hoogte ligt. Hier was goed te merken dat je dicht tegen de Boliviaanse grens zat, de mensen, de kleding, veel kleurtjes en erg herkenbaar voor ons. We troffen het dat weekend omdat ze nog steeds carnaval vierden. Bij aankomst in het dorpje zagen we de eerste verklede mensen al rondlopen. Nadat we weer een leuk onderkomen hadden gevonden zijn we het dorpje ingegaan. Wat alle dorpjes hier hebben is een xb4Plazaxb4waardoor bij elk dorpje het centrum al snel te herkennen is. Voor de rest waren er een paar souvenirwinkeltjes en restaurantjes te vinden. Het toerisme was hier nog niet erg merkbaar waardoor het oorspronkelijke van het dorpje nog mooi zichtbaar was. sxb4Avonds is het carnaval goed doorgegaan en zijn we even gaan kijken. Hier moesten we nog oppassen dat we niet met wit kalk of met waterbalonnen bekogeld werden omdat dat daar de gewoonte is. Op een pleintje stonden alle mensen te feesten en te drinken, erg lachen om te zien. Met af en toe vuurwerk hebben we het feest nog sxb4nachts lang horen doorgaan toen wij ondertussen al op ons bed lagen. De volgende dag zijn we nog een stukje noordelijker gereden om nog wat meer van de omgeving te zien. Ons verste punt is uiteindelijk Abra de Pampas geweest. Hier kwamen we erachter dat we op 5100 km afstand hebben gezeten van Ushuaia. Wat een afstand in 1 land! Afgelopen maandag zijn we uit Humahuaca doorgereden naar Tilcara waar we onze laatste nacht hebben doorgbracht van onze autotrip. Daar hadden we een hostel gevonden dat zich tegen een berg bevond waardoor we weer een mooi uitzicht op het gebergte hadden. In het dorpje zelf hebben we weinig ondernomen. We vonden het wel weer even lekker om te relaxen daar met zoxb4n mooi uitzicht! Dinsdag hebben we de auto terug gereden naar Salta waarna we vervolgens in de middag op de bus zijn gestapt voor een busreis van 22 uur naar de Iguazu watervallen. Jaja, we hebben voor het eerst gebust en dat is prima bevallen. De bussen zijn zo luxe hier dat het goed is vol te houden. De volgende dag zijn we in de middag in het dorpje Puerto Iguazu aangekomen waar helaas wel de regen met bakken naar beneden kwam en we aardig doorweekt bij het hostel aankwamen nadat we eerst de verkeerde kant waren opgelopen. Doordat het weer zo slecht was en we toch ook wel een beetje moe van de busreis waren, hebben we die middag de watervallen gelaten voor wat ze waren. xa8s Avonds hebben we nog wel een erg gezellige avond met 2 Nederlanders Monique en Paul gehad waarbij we uiteindelijk van het terras werden weggekeken omdat ze wilden sluiten. We wilden die volgende dag wel optimaal genieten van de watervallen dus de wekker was vroeg gezet. Na die gezellige avond ervoor was het wel even zwaar maar uiteindelijk ging het wel weer. Om half 9 liepen we al in het park met als voordeel dat het toen nog lekker rustig was. De watervallen zijn imposant om te zien.Zoveel watervallen en wat een kracht. Gelukkig was het die dag top weer met in de middag een zonnetje. Hierdoor werd het zicht op de watervallen alleen maar mooier. Helaas was het toen ondertussen wel erg druk geworden. We hebben nog nooit zoveel toeristen en tourgroepen bij elkaar zien. Ze vielen echt letterlijk over elkaar en er zijn er maar weinig die elkaar de ruimte gunnen op de mooie plekken. We hebben in ieder geval optimaal genoten van de watervallen en zijn in de namiddag weer naar het dorpje teruggegaan. xb4s Avonds zijn we weer 2 Nederlanders tegengekomen, Jory en zijn moeder Monique. Jory hadden we ontmoet tijdens onze busreis, hij zat alweer 7 maanden in Argentinixeb en ging nu met zijn moeder 1 maand rondreizen in het land. Wederom een erg gezellig avondje met heerlijk eten! Gisteren hebben we het vliegtuig weer genomen naar Buenos Aires waar we weer onze intrek hebben genomen in het appartement dat we hier eerder hadden. Voelt meteen weer erg vetrouwd en leuk om nu nog de laatste dagen in Buenos Aires door te brengen. Gisteren zijn we nog naar een voetbalwedstrijd van de Boca Juniors tegen de Estudiantes geweest. Omdat het erg lastig is om zelf aan kaartjes te komen, hadden we dit via het hostel geregeld. Helaas betaal hierdoor wel de hoofdprijs en kom je in een vak te zitten met vele andere toeristen maar gelukkig waren er ook nog genoeg Argentijnse supporters. In het vak aan de overkant zaten de echte supporters die goed los gingen met muziek en gezang. Wel een beleving om dit mee te maken! Eerst kwam Boca op 1-0 door een penalty die ze kregen.

De eindstand was uiteindelijk 1-1, een stand die in de laatste minuut werd weggegeven door de Boca Juniors. Vandaag hebben we rustig aan gedaan en morgen gaan we hetzelfde doen. We zullen nog wel even naar de wijk Boca gaan en voor de rest blijven we hier in de buurt van San Telmo. Maandag gaan we onze vlucht nemen naar Colombia en natuurlijk hebben we daar ook veel zin in! Het plan is om daar eerst even wat van het binnenland te zien en daarna richting de mooie stranden te gaan. We zijn ondertussen best toe aan even strand!

7 maart 2010

Nog even afmaken het laatste stukje argentinie aanvullen. De laatste zondag hebben we lekker gelopen naar de wijk Boca. De wijk zelf is niet heel veel aan, zeker niet op zondag omdat dan de gewone winkels allemaal dicht zijn. Maar in de buurt van het stadion van Boca komt de wijk tot leven.

Tegenover het stadion zijn de huizen in de kleuren van het team (geel\blauw) geschilderd en komt er uit de boxen van de winkeltjes het geluid van de zingende Boca fans je te gemoet. Een paar straten daar achter zijn alle huizen in verschillende kleuren geschilderd en worden er busladingen toeristen afgezet. Na de nog wat foto`s te hebben gemaakt zijn we weer langzaam terug gelopen naar San Telmo. Hier hebben we de laatste uurtjes nog even lekker genoten. `s Avonds zijn we nog even lekker Sushi in de buurt gaan eten om vervolgens terug te lopen naar de filmset waarin onze straat inmiddels was omgebouwd. De hele dag zijn ze bezig geweest om de hoek van de straat om te bouwen tot een jaren 30 straat. Alle gevels werden omgebouwd en de gevel van een kledingwinkel werd zelfs volledig tot bank omgetoverd. De hele nacht zin ze bezig geweest om opnames te maken voor een biermerk uit het oostblok. De opname waren zelfs nog in volle gang toen wij de volgende ochtend onze taxi pakte naar het vliegveld richting COlombia.

Route weergeven op een grotere kaart

We hebben het voor elkaar, onze werkgevers hebben met onze plannen ingestemd. Thanx daarvoor!

WE GAAN DRIE MAANDEN OP REIS !!

Na onze mooie reis van 2004/2005 rond de wereld wilden we beiden nog heel graag een keertje met de rugzak voor een langere tijd op pad. Na lang wikken en wegen hebben we besloten om voor 3 maanden terug te willen gaan naar Zuid Amerika. Op dit moment zijn we druk bezig met inplannen van de verschillende mogelijkheden en reissites van anderen aan het lezen. Zodra we meer weten van wat de route gaat worden, zetten we deze natuurlijk op de site.

d

4/9/2006

Nog maar 1 dagje en dan gaat het gebeuren. Na al meer dan een jaar niet meer de rugzak op de rug gehad te hebben gaan we het weer eens proberen. We hebben een ticket naar Rio gekocht en hebben tot 29 september de tijd om ons bezig te houden met onze favoriete hobby "Reizen".

We zijn van plan om niet al te veel grote afstanden af te leggen en ons eigenlijk alleen te beperken tot mooie stranden. Het eerste plan was om in de omgeving van Rio te blijven, maar aangezien het weer er niet erg goed uit ziet en nogal wisselvallig is, schakelen we waarschijlijk over op plan 2. De eerste dagen blijven we wel in Rio en slapen we in The Lighthouse. Voor de rest staat eigenlijk nog niks vast. Pol en Bianca vertrekken aankomende zaterdag ook naar Brazilie dus misschien komen we hun ook nog tegen. Maar we zullen jullie proberen op de hoogte te houden dmv onze website.

8/9/2006

Daar zijn we weer en we hebben net onze eerste stranddag gehad en wat voor een. Niet normaal zo’n dagje strand in Rio, maar we zullen bij het begin beginnen.

Na een lange reis van bij elkaar ruim 27 uur zijn we aangekomen in Rio. De vluchten zijn allemaal goed gegaan, alleen de busreis in Rio duurde iets wat lang vanaf het vliegveld, maar ja geen stress het is vakantie. Bij aankomst was er wel even een zonnetje maar helaas was die weer snel achter de wolken verdwenen. Het hostel is echt super het ligt in een doodlopend straatje met meerdere hostels bij elkaar. Iedereen zit voor zijn hostel een biertje te drinken en ouwehoert wat met elkaar.

De eerste dag hebben we weinig gedaan, we hebben wat in de buurt rond gelopen en zijn vroeg naar bed gegaan. Na het klokje rond te hebben geslapen was het tijd om naar het strand te gaan…..NOT ! Het was zwaar bewolkt en af en toe een spetter. Maar aangezien het onafhankelijksdag was, liep er genoeg volk over de boulevard en ach er zijn vervelendere dingen dan wandelen op de boulevard van Copocabana met bewolkt weer . In de loop van de middag hebben we ook nog een uutje in het zonnetje kunnen zitten onder het genot van een Brazilaans biertje.

‘s Avonds zijn we met een groepje van ons hostel naar een voetbalwedstrijd in het Maracana stadion geweest. Het was een wedstrijd voor de Zuid Amerikaanse Cup tussen Flumensa en Botofogo. De wedstrijd op zich was niet om aan te zien, maar de sfeer was enorm. Wij zaten in het vak van Botofogo, die al snel tegen een 0-1 achterstand aankeken. Gelukkig speelden ze in de tweede helft een stukje beter en scoorden ze zelfs de 1-1!Na de wedstrijd zijn we nog met een groep naar een braziliaanse bar gegaan en hebben daar tot in de late uurtjes gedronken.

Vanmorgen werden we met iets wat pien in de kop wakker, maar deze verdween al weer snel want DE ZON IS GAAN SCHIJNEN !! Dus snel het ontbijt naar binnen gewerkt en de strandspullen gepakt. En wat is het strand van Ipenema top. (N)ik had nog wat tijdschriften meegenomen, maar deze zijn niet uit de tas geweest. Aangezien het een vakantiedag was, was het ook extra druk. Echt iedereen ligt hutje aan mutje en daar tussendoor lopen dan nog de verkopers. In Bloemendaal heb je er al snel de balen van als iemand vlak naast je komt liggen, maar hier valt dat gek genoeg wel mee (of zou dat door die bikini’s komen ).

Na de heerlijke stranddag gaan we zo lekker ergens eten en niet al te laat naar bed, morgen wordt namelijk weer een drukke stranddag

Voor de rest zijn we druk bezig met plannen maken waar we hierna heen gaan, maar strand gaat het zeker worden. Pol en Bi een goede vlucht voor morgen en misschien tot in Salvador.

9/9/2006

Oke nog 1 filmpje dan, met dank aan Chantal !!!!

12/9/2006

Op zaterdagavond zijn we nog in Rio op stap geweest naar een echte Samba school, 1 van de 14 scholen die Rio in totaal heeft. In deze scholen zijn ze nu al begonnen met de voorbereiding van de carnaval, dus je kunt je wel voorstellen dat die avond een groot feest was. De school waar we naar toe zijn geweest, bevond zich in een favella waar het buiten al een en al gezelligheid was met veel mensen die buiten een drankje of een hapje stonden te doen. Wij kwamen met een groep toeristen aan in een bus en ons werd verzekerd dat alles erg veilig was omdat een aantal bendes daar de boel in de gaten houden en ervoor zorgen dat er niks gebeurt. Ok, dat geloofden we dan ook maar als onze gids dit aangaf. Na buiten een drankje gedaan te hebben, was het tijd om naar binnen te gaan waar het feest al volop bezig was. We hebben echt onze ogen uitgekeken en wat kunnen ze dansen daar. Het voetenwerk is echt niet bij te houden maar geweldig om te zien. De muziek was natuurlijk wat we ervan verwachten, trommels en veel drums en nog veel andere instrumenten. Verder veel gekleurde vlaggen, confetti en Brazillianen die in het midden in rondjes dansten. Kortom, we kwamen ogen tekort!

Voor de volgende dag hadden gepland Rio te verlaten. Omdat de weersverwachting er goed uitziet, hebben we besloten om Rio en omgeving te doen zoals we in 1e instantie gepland hadden. Maar goed, we zouden dus op zondag de bus nemen, maar omdat de smaba avond toch wel te gezellig was en we erg laat op bed lagen, hebben de de bus maar even naar de maandag verschoven. Dus de zondag bestond uit een bezoekje naar de markt en een middagje Copacobana.

Gisteren hebben we dus wel de bus genomen naar Angra dos Reis vanuit waar we de boot naar Ilha Grande hebben genomen waar we nu zitten.

4/9/2006

Dit eiland heeft in totaal 102 stranden dus hier vermaken we ons voorlopig wel! We hebben een leuk onderkomen gevonden met hangmatje aan het balkonnetje, errug lekker! De sfeer op het eiland is erg goed, er is een klein dorpje en alles is op loopafstand. Vandaag hebben we de 1e strandjes gezien en hebben we heerlijk geluierd met een temperatuur van boven de 30 graden. Het strand is hier in ieder geval een stuk rustiger in vergelijking met Rio, maar dat is ook niet zo gek natuurlijk. Het weer ziet er voorlopig goed uit, dus de komende dagen wordt het strand, bootje, strand, terrasjes en vooral veel relaxen!

15/9/2006

Geen nieuws, is goed nieuws en dat klopt in dit geval. We zijn nog steeds bezig met het uitvinden welk van de 102 strandjes het best is op Ilha Grande, vervelend ….

Patries nog gefeliciteerd en Marieke en Sander jullie ook alvast een fijne verjaardag

groeten van ons.

17/9/2006

Een berichtje vanaf een regenachtig eiland (Cees stuur maar weer terug dat mooie weer ). Na twee weken van super weer is het weer een beetje van slag. In de omgeving waar we nu zitten zit net een regenfront en het wordt dus weer tijd om ons preisplan aan te passen. We zullen waarschijnlijk weer wat busuurtjes moeten maken richting Buzios. Dit ligt net iets noordelijker dan Rio.

De laatse paar dagen hebben we wat meer van het eiland bekeken. Eerst met een boot naar de andere kant van het eiland. Hier ligt een super mooi wit lang strand met super mooi helder water. Na een dag genieten op dit paradijselijk stukje strand hebben we de volgende dag weer een andere boot genomen om een paar andere strandjes te bezoeken en om te snorkelen.

4/9/2006

Helaas viel het snorkelen een beetje tegen, de boten vol toeristen hebben hun sporen nagelaten.

Na een praatje met twee nederlandse gasten, hebben we het idee om te duiken maar even laten varen. Er is hier weinig of geen koraal en met gewoon snorkelen zie je eigenlijk ook al de vissen die je met duiken tegen komt. De avonden hier op het eiland bestaan vooral uit zoeken naar een gezellig restaurantje, om daarna af te zakken naar het terras (erg vervelend). De Carpairinhas hebben we ook geprobeerd, en inderdaad Blezer na het derde glas moet je oppassen .

Voordat we naar Buzios gaan gaan we eerst nog naar Paraty, hopenlijk hebben we hier dinsdag nog mooi weer. Vanuit dit plaatsje kunnen we namelijk met de boot weer verschillende eilandje met mooie stranden bezoeken. De komende dagen zullen we dus druk bezig zijn met het via internet uitzoeken waar de zon schijnt. Helaas vandaag even niet de mogelijkheid om mooie plaatjes te plaatsen, maar die komen straks op het vaste land wel weer.

22/9/2006

Ilha grande hebben we verlaten en daarna zijn we naar Paraty verhuisd. We verlieten het eiland met een beetje regen, maar tijdens de bootreis klaarde het gelukkig op. Tijdens de bootreis heeft Chantal nog dolfijnen gezien, helaas was ik net even te laat . Na de bootreis hebben we twee uurtjes gebusd om in Paraty aan te komen.

Paraty is een plaatsje met een klein koloniaal centrum. De straten bestaan allemaal uit grote stenen waar je lekker je enkels op kunt verzwikken. Zeker met de buitjes regen die we daar elke dag hebben gehad…

Bij aankomst hadden we al snel een hostel gevonden middden in het oude centrum. Stalagem colonial Pousada . Hier hadden we de zolderkamer tot onze beschikking, met rondom mooi uitzicht over het hele centrum. Helaas waren de eigenaren niet echt vriendelijk, maar ach, zolang ze ons ontbijt maar klaar zetten, hadden we daar voor de rest geen last van.

In Paraty zijn voornamelijk veel souvenierswinkeltjes en ongezellig grote restaurants en barren. Het hielp dan ook niet dat het de eerste avond stond te miezeren en je dus door de straten over de stenen op je slippers aan het glijden was. Gelukkig was het de volgende dag mooi weer en werden we gewekt door het zonnetje dat door het raam naar binnen scheen. Dit zonnetje deed ons besluiten om maar weer eens op een boot te stappen om lekker verschillende eilandjes en stranden te bezoeken. Door het toch wat mindere weer was de boot vrijwel leeg en hadden we het idee een prive zeiljacht van rond de 25meter te hebben Escuna Caminante. Tijdens de trip werden we voorzien van hapjes en drankjes en konden we af en toe een duik in het water nemen.

xb4s Middags hebben we wat inkopen gedaan met in ons achterhoofd de volgende Paraty te verlaten ivm met het weer. Het betrok telkens xb4s middags en dan begon het rond een uur of vijf te regenen. Hierdoor konden we xb4s avonds alleen maar een beetje in de barretjes en reataurantjes zitten. Gelukkig werden we de volgende dag wederom gewekt door een zonnetje en besloten we om nog maar een boottrip te doen. De gids aan boord had ons de dag ervoor al verteld dat ze vandaag andere plekken zouden aandoen, zodat we niet dezelfde plekken zouden zien. Ditmaal was het ook een stukje drukker op de boot en hadden we zelfs live muziek op de boot…vervelend

de rest volgt (het is tijd voor een biertje en wat eten).

23/9/06

Het boottripje was dus wederom helemaal top, tja wat wil je nog meer: zon, tropische strandjes en tussendoor je hapjes en drankjes!

Omdat het weer in Paraty toch erg onbestendig was, hebben we wel de volgende dag die omgeving verlaten om naar Buzios te gaan. Dat betekende dus een dagje bussen. Eerst was het 4 uurtjes bussen richting Rio. Bij aankomst misten we op 2 minuten na onze aansluiting op de bus naar Buzios waardoor we 2 uur moesten wachten op het busstation, balen natuurlijk maar helaas konden we niks anders doen dan wachten. Daarna was het nog eens 3 uur bussen naar Buzios waar we rond 6 uur aankwamen en dat betekent hier al donker. Bij de bushalte werden we alweer opgewacht door verschillende eigenaren van pousadas die ons probeerden naar hun pousada te halen. Aangezien het al donker was en we ons nog niet echt in Buzios konden orienteren zijn we met een van de eigenaren meegegaan. De pousada waar we naar toe gingen, is gelegen aan een haventje in met mooi uitzicht. We vonden (en vinden het nog) helemaal prima daar en besloten daar onze intrek te nemen. Die zelfde avond zijn we op verkenning gegaan in Buzios en zijn we naar het centrum gegaan waar we echt onze ogen uitkeken. Ze noemen Buzios het Saint Tropez van Brazilie, nou ik weet niet ofdat helemaal waar is, maar het is hier wel allemaal zwaar over de top. Sjieke grote restaurants, megaveel boetiekjes, barretjes, hotels enz enz. Dat is nog eens even een ander Brazillie wat we hier echt niet verwachtten. Het kan hier net zo goed Cancun zijn of een of andere zwaar toeristische badplaats. Hier moesten we wel even aan wennen. In het centrum kwamen we een Australisch stel tegen die ook bij ons in de bus zaten en waar we wel een erg gezellige avond mee hebben gehad bij een van de weinige kleine lokale barretjes.

De volgende dag hebben we onze omgeving verder verkend. Wij zitten in het oudere gedeeltje van Buzios, Ossos genaamd wat nog wel een stuk leuker is dat het toeristische centrum. In de buurt zijn hier een aantal strandjes te vinden welke niet echt geweldig zijn. Klein en vaak overvol door vele stoeltjes, kleine barretjes of andere handel. Wel hebben we hier een hangmat gekocht die we voor onze deur op het terras kunnen hangen zodat we xb4s ochtends en xb4s avonds van ons mooie uitzicht kunnen genieten.

d

Vandaag zijn we naar 2 andere baaien geweest welke een stuk moooier zijn en waar ons uiteraard prima hebben vermaakt. Het zonnetje was voor het eerst sinds enkele dagen weer een hele dag aanwezig. Morgen willen we wederom naar het zelfde strand als vandaag maar het is nog even afwachten wat het weer gaat doen, voor morgen staat er regen. Zoals jullie kunnen lezen is het alleen heerlijk relaxen wat de klok slaat!

Oke nog 1 filmpje dan en Jan let goed op , gewoon een zaterdag middagje op het strand…

As. maandag gaan we weer terug naar Rio waar we nog 1 nachtje zullen doorbrengen en van waaruit we op dinsdagavond naar New York zullen vliegen. Maar eerst gaan we nog even door met het genieten in het mooie Brazilie!!

1/10/06

We zijn ondertussen alweer thuis en wat gaat de tijd toch weer snel. Nog even een korte update van onze laatste dagen. We waren in Buzios gebleven waar het op onze laatste dag bewolkt was met in de namiddag aardig wat regen. Dus helaas zat het strand er daar niet meer in. De volgende dag hebben we om 9 uur ‘s ochtends de bus naar Rio genomen, dit keer was het maar 3 uurtjes rijden dus we waren zo op de plek van bestemming. Vanaf het busstation nog even een taxi en toen waren we weer in het vertrouwde hostel steegje waar we onze 1e dagen hebben doorgebracht. Helaas konden we dit keer niet in het zelfde hostel verblijven omdat deze al was volgeboekt. Dit keer sliepen we in een hostel in hetzelfde straatje wat voor 1 nacht ok genoeg was, alhoewel de kamer niet echt je-van-het was, maar goed, we hadden een plek om te slapen.

De middag in Rio was helaas ook verre van zonnig en ook hier begon het al snel te regenen waardoor we een groot gedeelte van de middag op een overdekt terras hebben doorgebracht. Uiteraard hadden we voor de volgende dag goede hoop om nog een keer naar het strand van Ipanema te kunnen maar het was wederom dikke pech. In de ochtend kwam de regen weer met bakken naar beneden. Gelukkig werd het wel snel droger maar met 21 graden en bewolking moesten we onze laatste uren doorbrengen. We hebben toen nog even geshopt en voor een laatste keer een wandeling over het strand van Rio gemaakt. Daarna was het tijd om afscheid te nemen van Rio en om naar New York te gaan.

De vlucht naar New York is aardig snel gegaan waardoor we om half 6 ‘s ochtends al op het vliegveld aankwamen. Op het vliegveld vonden we een bus die ons rechtstreeks naar downtown Manhattan bracht. En wat is het een mooi gezicht om vanuit de bus de stad voor je te zien opdoemen bij een opkomende zon. In de stad aangekomen moesten we nog wel even een stukje wandelen met onze rugzakken richting ons hotel waarna we snel aan onze sight seeing dag konden beginnen. We stonden dan ook al om 8 uur op het Empire State Building met een geweldig uitzicht. Nik moest nog wel even wennen aan de hoogte en dat is ook niet zo gek bij 86 verdiepingen!Daarna hebben we de rest van de stad doorkruist: boot naar Staten Island waarbij je langs het vrijheidsbeeld komt en een mooi uitzicht op de skyline van NY hebt, Soho, Greenwich Village, Rockefeller Plaza en Times Square niet te vergeten!

De stad is echt super, maar je voeten hebben heel wat te verduren want al die blokken die je passeert lopen snel op! Met onze vermoeidheid van onze nachtvlucht en het gewandel voelden we het dan ook wel aardig in de loop van de dag. We zijn toen even naar het hotel terug gegaan waar we ondertussen konden inchecken. Ons uitzicht was erg goed, de skyline van NY met het Empire State ertussen! De douche deed wonderen en al gauw zijn we daarna weer de stad in gegaan om nog wat meer te bekijken waarbij we uiteindelijk in een leuke kroeg bij Times Square onze dag afsloten.

De 2e dag hebben we wat meer in de buurt gehouden waarbij we ook nog even naar Central Park zijn gegaan.

d

Een mooi park wat een beetje te vergelijken is met het Vondelpark alleen natuurlijk veel groter (tja wat is niet groot in NY!). Verder hebben we lekker rondgestruind over 5th Avenue en Broadway en hebben we op Broadway onze lunch gehad. Hierna was het het alweer tijd om richting ons hotel te gaan en de rugzakken voor een laatste wandeling op te doen om weer naar het vliegveld te gaan.

De vlucht was dit keer lekker kort, met 6,5 uur vliegen landden we in Amsterdam waar een mooi zonnetje ons tegemoet kwam.

Onze vakantie zit er helaas op maar wat hebben we genoten! Brazilie gaat zeker voor herhaling vatbaar zijn! We hebben nu maar een klein stukje van dit immens grote land kunnen zien, dus we hopen hier zeker nog een keer meer van te kunnen zien! Het land is echt een aanrader met erg vriendelijke mensen. En wat veiligheid betreft, geen probleem. We hebben ons niet 1 keer onveilig gevoeld dus laat je vooral niet teveel afschrikken door verhalen die je hoort voor als je plannen richting Brazilie hebt!

de geplande route

De voorbereiding

De route

Bijna zover

Afscheidsparty

Ecuador

Ecuador foto’s

Peru

Peru foto’s

Machupiccu

Bolivia

Bolivia foto’s

Bolivia foto’s 2

Chilli Santiago

Nieuw Zeeland

Nieuw Zeeland foto’s

Australie

Australie foto’s

Australie deel 2

Australie foto’s 2

Hongkong en Thailand

Cambodja

Cambodja foto’s

Vietnam

Vietnam foto’s

Laos

Laos foto’s

Thailand

Thailand foto’s

Nog meer foto’s Thailand

Maleisie

Maleisie foto’s

Borneo

Singapore

Indonesie

Indonesie foto’s

Nederland

Terugblik

24/5 Lekker drie dagen shoppen in Londen en oke …. een klein beetje cultuur.

Helemaal klaar om de winkels leeg te kopen, en een beetje moe van de vroege vlucht na al dat winkelen, ff bij tanken in Chinatown (mhmm)Piccadilly CircusAltijd netjes die hotelkamers londens plaatjehet straatbeeld in londenOveral die gasten die met reclameborden staanEen mooi pleintje, alleen jammer dat ze er alleen maar sapjes verkopen Fotootje Portobello road, Nothing HillDaar is ie dan de "Towerbridge"Wat is ie mooi he, en hij kan nog open ook !Boottochtje op de ThamesEn nog meer cultuur vanaf het waterBuckingham Palace, lekker rustig Lekker weertjeTijd om op te drogen en alweer naar huis te gaan.

Even een weekendje weg naar Winterberg, met heel veel top sneeuw !!!!!!!!!!en dat betekent sneeuwkettingen om !!en nog meer sneeuwkettingenen dan, jawel….eindelijk een biertjeDe volgende ochtend waren Gian en Monique er al vroegOns huisje in CenterparcsEn dan eindelijk de piste opToppers in de liftEn natuurlijk een biertje op z’n tijdDe skileraresHet canonteam was natuurlijk weer ter plaatseTrudy en Monique in nog maar eens een liftjeFILMPJEAKTIE OP DE PISTE ! Lekhur losjes op de lattenVorig jaar nog in de zandduinen en nu los in de sneeuwHop hop hop hop !Lekker stelEn maar weer eens de route bepalen, ik zou zeggen; "naar beneden is altijd goed"FILMPJEEVEN BIJKOMEN VAN EEN ZWARE DAG Pannekoeken, heel veel pannekoekenEn ‘s avonds lekker eten en vroeg naar bed